سن مناسب خرید تبلت و موبایل برای کودک

از چند سالگی برای کودکان تبلت و موبایل بخریم؟

چند سالی است که با ورود گوشی‌های هوشمند به بازار، رفته رفته زندگی همه ما به فضای مجازی و این وسایل گره خورده است. با پیشرفت هرچه بیشتر تکنولوژی، این درگیری بیشتر شده تا جایی که کودکان را درگیر خود ساخته است. این روزها اکثر کودکان به موبایل و تبلت دسترسی داشته یا می‌خواهند داشته باشند. شاید دلیل این مسئله، بیشتر شدن درگیری کاری والدین و کم‌حوصلگی برای ارتباط با کودک است. انگار می‌خواهند در زندگی‌های آپارتمانی امروزی، تنها با سرگرم کردن کودک به ‌وسیله موبایل و تبلت، او را آرام کنند. حال به نقطه‌ای رسیده‌ایم که برخی از والدین که برای تربیت کودک خود اهمیت بیشتری قائل‌اند. آنها سعی دارند سن مناسب خرید تبلت و موبایل برای کودک را پیدا کنند. در ادامه بیشتر به این موضوع حساس می‌پردازیم.

برای کودک گوشی موبایل ساده بخریم یا اسمارت‌فون؟

همان‌طور که در دنیای امروز همه به گوشی‌های هوشمند یا همان اسمارت‌فون‌ها نیاز دارند و نمی‌توان سطح کارایی آن‌ها را منکر شد، اما باید دقت کنیم که دسترسی راحت کودکان به این گوشی‌ها، می‌تواند مضر باشد. گوشی‌های ساده از لحاظ دسترسی به فضاهای نامناسب برای کودکان بسیار ایمن‌تر بوده و انتخاب مناسب‌تری هستند. با این وجود گوشی‌های هوشمند برای کودکان فایده‌هایی هم دارند. افزایش سطح هوشمندی و البته بیدار کردن ذهن خیال‌پرداز کودک، جزئی از این فواید است. بر این اساس باید در خرید تبلت و موبایل‌های هوشمند برای کودکان بسیار دقیق عمل کرده و سن مناسب خرید تبلت و موبایل برای کودک را در نظر داشته باشیم.

تربیت و پرورش کودکان بسیار مهم است

یکی از مهم‌ترین عوامل در تعیین سن مناسب خرید تبلت و موبایل برای کودک، تربیت صحیح و مناسب از سوی والدین است. اصلی‌ترین مشکلی که فضای مجازی برای کودکان پدید می‌آورد، اختلال در تربیت جنسی کودکان است. از این جهت می‌توان گفت تربیت صحیح پدر و مادر و آموزش درست استفاده از اینترنت و فضای مجازی، تأثیر بسیاری بر کاهش آسیب‌های ناشی از آن دارد. استفاده بی‌رویه از اینترنت نیز بسیار آسیب‌زا خواهد بود؛ همان‌‌طور که مصرف بیش از حد هر چیزی می‌تواند مضر باشد. محیط زندگی، فرهنگ و خانواده به همراه آموزش و تربیت صحیح برای استفاده از فضای مجازی، دو عامل اصلی برای تربیت جنسی کودکان است والدین باید به این دو مورد بسیار توجه داشته باشند.

آیا این صحیح است که کودکان نیز باید موبایل داشته باشند؟

تبلت و موبایل بازی کودکان

یکی از مسائلی که این روزها همه خانواده‌ها را به خود درگیر کرده، این است که آیا باید برای کودک هم موبایل تهیه کنند و اگر پاسخ مثبت است، سن مناسب خرید تبلت و موبایل برای کودک چه زمانی است؟ واضح است که برای این سؤال نمی‌توان پاسخ قطعی و کلی ارائه داد. همان‌طور که در هر خانواده، فرهنگ، تربیت و سطح درک کودکان با هم متفاوت است، تصمیم درست درباره این مسئله نیز متفاوت خواهد بود. البته امروزه عصر تکنولوژی است و استفاده از موبایل و تبلت و … اهمیت زیادی پیدا کرده است. والدین باید به طور جدی جوانب امر را بررسی کرده و تصمیم مناسبی بگیرند.

سن مناسب خرید تبلت و موبایل برای کودک چه زمانی است؟

موبایل بازی بچه‌ها

برای ارائه یک سن خاص برای خرید تبلت و موبایل کودکان، دستمان بسته است. نمی‌توان یک خط کشید و گفت کودکان بعد از این سن می‌توانند گوشی موبایل داشته باشند و پیش از آن نمی‌توانند. همان‌طور که می‌دانید، سطح درک و آگاهی کودکان با یکدیگر تفاوت دارد و همچنین آموزش‌ها و محیط خانواده‌ها نیز متفاوت است. توصیه متخصصان این است که تا قبل از حدود 13 سالگی، تبلت، موبایل و … را در اختیار کودکان قرار ندهید؛ اما امروزه کودکان به‌محض اینکه بتوانند راه بروند، گوشی موبایل بزرگ‌ترها را برمی‌دارند. توجه کنید که برای آرام‌کردن کودکان خردسال به آنها تبلت یا موبایلتان را ندهید. با این کار دیگر اختیار وسیله خود را نخواهید داشت. به این نکته دقت کنید که پیش از حدود 2 – 3 سالگی کودک، موبایل و تبلت به او ندهید. در این سن کودکان باید حرکت کنند، با دنیای اطراف ارتباط برقرار کنند و آگاهی‌ها و فهم اولیه خود از محیط را کامل کنند.

بازی کودک با موبایل و تبلت و دردسرهای آن

یکی از مواردی که این روزها خانواده‌ها و والدین را کلافه کرده، بازی‌هایی است که کودکان با تبلت و موبایل انجام می‌دهند و به آنها اعتیاد پیدا می‌کنند. امروز کودکان با دسترسی به اینترنت به راحتی می‌توانند بازی‌های مختلفی را روی تبلت یا موبایل نصب کرده و در همه‌جا با آن بازی کنند. این روند می‌تواند، تأثیرات منفی و جبران‌ناپذیری داشته باشد. کودکانی که در سن رشد، مدام مشغول این بازی‌ها هستند، گوشه‌گیر و منزوی شده و در برقراری روابط اجتماعی به مشکلات اساسی برمی‌خورند. مهارت برقراری ارتباط با دیگران و همسالان، مهارتی است که باید در این دوره به دست آید. در مورد تعیین سن مناسب خرید تبلت و موبایل برای کودکان، والدین باید این مورد را لحاظ کنند.

اعتیاد کودکان به استفاده از موبایل و تبلت

موبایل بازی پسربچه

اعتیاد و وابستگی شدید کودکان به موبایل، تبلت و بازی‌های آنها، کودکان را از زندگی واقعی دور می‌کند. زمانی که کودکان غرق در فضای مجازی می‌شوند، از دنیای واقعی فاصله گرفته و خود را میان دنیایی که در رؤیای خود ساخته‌اند، می‌بینند. در این حالت کودکان از فعالیت‌های ورزشی و مثبت مانند فوتبال، والیبال، دوچرخه‌سواری و … فاصله گرفته و تبدیل به افرادی منفعل و منزوی می‌شوند. تفریحات کودکی آنها به بازی محدود شده و تفریح و گردش را از دست می‌دهند. این کودکان حتی زمانی که با خانواده به سفر می‌روند نیز، درگیر بازی هستند. کار به جایی می‌رسد که آنها از جهان واقعی و اتفاقاتش، به دنیای مجازی خود پناه می‌برند. در اغلب موارد این کودکان به دلیل کاهش چشمگیر فعالیت‌های فیزیکی، مشکل اضافه وزن پیدا می‌کنند. البته توجه کنید که نباید هرگونه بازی با موبایل و تبلت و استفاده از فضای مجازی را اعتیاد به آن تلقی کنید. احتمال وقوع این مورد در صورت عدم توجه به سن مناسب خرید تبلت و موبایل برای کودک، شدت می‌گیرد.

حتماً بر استفاده کودک از موبایل نظارت دائمی داشته باشید

کنترل مادر بر موبایل بازی دختر

جهت درک سن مناسب خرید تبلت و موبایل برای کودک باید دقت کنید. اگر زمان‌هایی در روز هست که کودکتان تنهاست و یا با افراد دیگری مثل پرستار و پدربزرگ و مادربزرگ زندگی می‌کند، هرگز پیش از 13 سالگی، اجازه استفاده از تبلت و موبایل را بدون نظارت خود به او ندهید. بهتر است کودکان پس از این سن هم، برای استفاده از فضای مجازی و وسایل ارتباطی مورد نظارت کلی قرار داشته باشند. کودکان کوچک‌تر از حدود این سن‌وسال نیز در صورت استفاده از این قبیل وسایل، باید زیر نظر والدین و البته در زمان محدود فعالیت کنند. شاید گمان کنید که این محدودیت بیش از حد بوده و نیازی به آن نیست؛ اما این سخت‌گیری‌ها برای تربیت صحیح کودک لازم است.

تأثیر فضای مجازی بر بلوغ زودرس کودکان

اعتیاد به موبایل بچه‌ها

همواره یکی از موضوعاتی که در رابطه با سن مناسب خرید تبلت و موبایل برای کودک مطرح می‌شود، مسئله اطلاعات نابسامان و عدم رعایت گروه سنی در فضای مجازی است. بسیاری از پدرها و مادرها نگرانی‌هایی در رابطه با تأثیر استفاده کودک از فضای مجازی و بلوغ زودرس کودکان دارند که البته به‌جا است. در این‌باره باید گفت که دیدن تصاویر جنسی و دستیابی به برخی اطلاعات جنسی، به خودی خود نمی‌توانند باعث بلوغ زودرس کودک شوند. چیزی که بلوغ کودکان را جلو می‌اندازد، فکرها و تصوراتی است که پس از به دست آوردن اطلاعات جنسی به آن می‌رسند. از این رو هرگز اجازه ندهید که کودکان پیش از زمان مناسب، به اطلاعات و تصاویر جنسی دست یابند و ذهنشان درگیر این مسائل شود. در این موارد، کودکان خود را در آن شرایط تصور می‌کنند و کم‌کم به سمت موضوعاتی که باعث بلوغ زودرس می‌شود، حرکت می‌کند. بلوغ زودرس می‌تواند تأثیرات منفی بسیار زیادی بر روح و روان و رشد ذهنی و جسمی کودک داشته باشد. والدین دلسوز همواره باید فعالیت مجازی کودک خود را تحت کنترل داشته باشند.

در برابر سؤالات کودک چه کنیم؟

در این میان زمان‌هایی پیش می‌آید که کودکان خواسته یا ناخواسته به تصاویر و اطلاعاتی دست پیدا می‌کنند. در این حالت ممکن است به دلیل عدم درک کافی، سؤالاتی برای کودک پیش بیاید که آنها را با والدین مطرح کند. اگر چنین شرایطی پیش بیاید حتماً به سؤالات او پاسخ درست داده و در حد فهمش منطقی برخورد کنید. نگفتن حقیقت و یا جواب سربالا دادن، می‌تواند تأثیر بدتری داشته باشد و کودک را برای یافتن پاسخ به جایی دیگر بکشاند. اگر احساس می‌کنید که نمی‌توانید پاسخ مناسبی به کودک بدهید، از روان‌شناس کودک و مشاور کمک بخواهید.

حد و حدود را به کودک بیاموزید

موبایل بازی بچه‌ها

یکی از مواردی که شاید این روزها عادی باشد، عمومی شدن موبایل و وسایل والدین است. پدرها و مادرها باید به این مسئله دقت کنند که کودک نباید هر زمان که خواست، موبایل آنها را برداشته و از آن استفاده کند. حتماً به کودک بیاموزید که پیش از برداشتن وسایل ارتباطی شما، از خودتان اجازه بگیرد. با این کار کودک بهتر معنای حریم خصوصی را درک کرده و همچنین متوجه می‌شود، برای استفاده از وسایلی مانند موبایل باید اجازه بگیرد.

سخن پایانی
همین که این مطلب را تا اینجا دنبال کرده‌اید، نشان می‌دهد که به تربیت و پرورش کودک خود اهمیت زیادی می‌دهید. این روزها که وسایل ارتباطی مانند موبایل و تبلت و … زندگی‌ها را تحت تأثیر قرار داده است، باید مراقب بود که از تأثیرات منفی فضای مجازی و اینترنت بر کودکان غافل نشویم. گستردگی فضای سایبری نه تنها از کنترل افراد خارج شده ، بلکه کنترل برخی افراد جامعه را نیز به دست گرفته است. معمولاً والدینی که از اهمیت سنین کودکی و تأثیر آن بر آینده کودک اطلاع دارند، سعی بر کنترل و تربیت مناسب کودک در برابر این فضا دارند. گرچه فضای مجازی بسیاری از کارها را آسان و بسیاری مشکلات را حل کرده است؛ اما باید به آسیب‌ها احتمالی آن نیز پرداخته شود. امید است این مطالب توانسته باشند شما را برای یافتن سن مناسب خرید تبلت و موبایل برای کودک، کمک کند.

مشق نوشتن پسربچه

چگونه فرزندم را به انجام تکالیفش تشویق کنم؟

احتمالاً همه ما زمانی که به مدرسه می‌رفتیم را به‌خاطر داریم. مدرسه به‌ دور از بازی‌ها، دوستی‌ها و خاطرات خوبش، بخشی داشت که اصلاً به آن علاقه نداشتیم. در واقع کودکان به علت بازیگوشی و سطح بالای انرژی ذهن و بدنشان، به یک جا نشستن و انجام تکالیف مدرسه علاقه نشان نمی‌دهند. این مشکل، تقریباً برای تمام پدر و مادرها وجود داشته و اصلاً چیز جدید و خاصی نیست. همان‌طور که می‌دانیم، انجام تکالیف و درس‌خواندن اساس تحصیل است. در سال‌های اخیر، به دلیل بی‌حوصلگی والدین، پیشرفت سریع تکنولوژی، عدم توجه به تربیت صحیح و آسان‌گیری بیش از حد به کودکان، میزان توجه به تکالیف مدرسه کاهش‌یافته است. ازاین‌رو باید راهکارهایی برای تشویق کودک به انجام تکالیف مدرسه پیدا کرد و آنها را به کار بست. در ادامه به این راهکارها می‌پردازیم.

10 راه تشویق کودک به انجام تکالیف مدرسه

کودکانی که به‌تازگی به سن مدرسه رسیده‌اند، معمولاً در برابر انجام تکالیف مدرسه مقاومت می‌کنند. دلیل اصلی این مقاومت، آن است که کودک هنوز به این کار عادت ندارد و احساس کلافگی می‌کند. موردی که والدین حتماً باید در نظر داشته باشند، متناسب بودن مدت زمان انجام تکالیف و سن کودک است. توجه کنید که کودک در بین انجام تکالیف مدرسه، به مقدار کافی استراحت کند. در ادامه به نکاتی برای تشویق کودک به انجام تکالیف مدرسه می‌پردازیم.

محل انجام تکالیف مدرسه کودک را مشخص کنید

انجام تکالیف مدرسه

این مسئله خیلی اهمیت دارد که کودک تنها در یک محل خاص به انجام تکالیفش برسد. اینکه کودکی همه وسایل و دفتر و کتابش را در همه جای اتاق و خانه پراکنده کند، تنها تأثیر منفی و کلافگی به بار می‌آورد. باید جایی مشخص را برای انجام تکالیف کودکان در نظر بگیرید. این مکان باید ویژگی‌های خاصی داشته باشد. یکی از این ویژگی‌ها سکوت و آرامش محیط است. دقت کنید که وسایلی که ممکن است حواس کودک را پرت کند، از آنجا دور کنید. این وسایل می‌توانند شامل تلویزیون، گوشی موبایل، پخش‌کننده موسیقی، کنسول بازی، کامپیوتر و … باشد. این کار باعث می‌شود کودک به اهمیت تکالیفش پی برده و از این جهت، برای تشویق کودک به انجام تکالیف مدرسه بسیار مهم است.

محل انجام تکلیف کودک را از خودتان جدا کنید

حواستان باشد، محلی که برای انجام تکالیف کودکان تعیین می‌کنید، باید از محلی که خود در آنجا حضور دارید دور باشد. این کار از این جهت اهمیت دارد که کودک کمتر به گله و شکایت دست برده و بیشتر روی کارش تمرکز می‌کند. در موقع انجام تکالیف ممکن است کودک با پدر یا مادرش اختلاف پیدا کند. اتفاقی که کودک را بیشتر از انجام تکالیفش بیزار می‌کند. علاوه بر این‌ها، زمانی که محل درس‌خواندن و انجام تکالیف کودکان جدا باشد، کودک خود را در برابر کارش مسئول دانسته و با مسئولیت‌پذیری بیشتری این کار را انجام می‌دهد. یکی از راه‌های تشویق کودک به انجام تکالیف مدرسه، همین نکته است.

هنگام مشق نوشتن کودک فناوری را ممنوع و دور کنید

مشق ننوشتن دختربچه

امروز دیگر کمتر خانه‌ای پیدا می‌شود که افرادش درگیر فناوری‌هایی مثل موبایل و تبلت و به تبع آن شبکه‌های اجتماعی نباشند. در سال‌های اخیر سن استفاده افراد از تکنولوژی بسیار پایین آمده؛ تا جایی که به کودکان رسیده است. تکنولوژی با وجود تمام ویژگی‌های مثبتش، در این سال‌ها باعث کم‌توجهی کودکان به درس و مدرسه و انجام تکالیف شده است. باید دقت کنید که کودکانتان با توجه به سنشان، مدت زمان محدودی مجاز به استفاده از گوشی و تبلت باشند. علاوه بر این، نباید زمان انجام تکالیف، تکنولوژی در اختیار کودکان باشد؛ حتی اگر از آن استفاده نکنند. این موارد باعث جلوگیری از تشویق کودک به انجام تکالیف مدرسه می‌شود.

برای مشق نوشتن کودک برنامه منظم و مدون داشته باشید

یک نکته که برای تشویق کودک به مشق نوشتن بسیار اهمیت دارد، برنامه‌ریزی است. حتماً به کمک خود کودک، یک برنامه نه‌چندان پیچیده برای انجام تکالیفش تهیه کنید و مدتی طبق آن کار را پیش ببرید. در این صورت کودک به برنامه عادت کرده و خواسته یا ناخواسته، طبق برنامه برای انجام تکالیفش آماده می‌شود. دقت کنید که این برنامه‌ریزی باید با توجه به سن و توانایی‌های کودک انجام شود. فشار زیاد و خسته‌کننده به نام برنامه‌ریزی، تأثیرات منفی بسیاری دارد. حتماً برای برنامه‌های طولانی‌مدت کودک، ساعت استراحت و زنگ تفریح در نظر بگیرید. مثلاً کودک پس از هر درسی که می‌خواند و تکالیفش را انجام می‌دهد، یک ربع تا نهایتاً نیم ساعت استراحت کند. دقت کنید که در این زمان استراحت کوتاه، کودک به سمت تبلت یا موبایل نرود.

اهداف انجام تکالیف مدرسه را برای کودک مشخص کنید

مطالعه کتاب درسی

شما گمان می‌کنید که کودکان درکی از مسائل ندارند و یا قدرت درکشان بسیار کم است. این در حالی است که کودکان بسیار بیش از آنچه شما فکر می‌کنید، به اطرافشان آگاهی دارند. اگر با این مسئله کنار بیایید؛ کار برایتان آسان‌تر می‌شود. بنشینید و منطقی با کودکتان صحبت کنید و به او تفهیم کنید که چه انتظاری از او درباره انجام تکالیفش دارید. این کار باعث تشویق کودک به انجام تکالیف مدرسه می‌شود؛ چراکه او می‌فهمد، شما او را جدی می‌گیرید و روی او حساب می‌کنید. از طرفی با این کار، کودک به اهمیت انجام تکالیفش پی برده و آن را به نحو احسن انجام می‌دهد.

از تشویق و تعریف لفظی برای مشق نوشتن کودکان غافل نشوید

تشویق و تمجید لفظی برای کودکان بسیار اهمیت دارد. در هر مسئله‌ای برای تربیت صحیح فرزند، این کار لازم و حیاتی است. حتماً برای کودک روشن کنید که به چه دلیل از او تعریف و تمجید می‌کنید. به مرور این کار تأثیرات مثبت شگفت‌انگیزی ایجاد خواهد کرد. حواستان باشد؛ این کار نباید تبدیل به یک روتین و حرکتی عادی شود. در این صورت، کودک به این تعاریف عادت کرده و اثر آن از بین می‌رود. هرازگاهی برای فعالیت‌های خاص و موفقیت‌های تحصیلی کودک، جایزه مادی و معنوی در نظر بگیرید. این نکته را فراموش نکنید که نباید دفعات آن زیاد شود. تمجید مستقیم، یکی از راه‌های تشویق کودک به مشق نوشتن است.

هیچ‌وقت به کودک باج ندهید

بی‌علاقگی به تکالیف مدرسه

توجه کنید که در صورت عدم انجام تکالیف توسط کودک، به او باج یا رشوه ندهید. این کار پیامدهای بسیار بدی به همراه دارد. اولین پیامد آن این است که کودک باز هم از زیر درس خواندن فرار می‌کند. دوم، به این روال عادت کرده و برای هر چیزی که از او بخواهید، از شما درخواستی دارد. سوم، کودکان بزرگ می‌شوند و خواسته‌هایشان نیز بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود؛ اما این اخلاق در آنها نهادینه می‌شود و همچنان از شما بیشتر و بیشتر می‌خواهند. در این صورت هم انگیزه کودک را از بین می‌برید و هم با روش نادرست تربیتی، آینده رابطه خود و کودکتان را به خطر می‌اندازید.

برای مشق نوشتن بچه‌ها سخت‌گیری زیاد و نامتعادل نداشته باشید

واکنش بیش از حد و سخت‌گیرانه نسبت به کارهای اشتباه و یا انجام ندادن تکالیف مدرسه، می‌تواند به‌صورت قابل‌توجهی از تأثیر حرف شما بر کودک بکاهد. همچنین زمانی که شما بابت مسئله‌ای زیاد به کودک تذکر بدهید، او متوجه حساسیت شما نسبت به این مسئله شده و ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد. دقت کنید که در این موارد باید صبور باشید. اگر گمان می‌کنید که کودک با شما لجبازی می‌کند مسئله را برای خود بی‌اهمیت نشان دهید. حتماً نتیجه بهتری دریافت خواهید کرد. هرگز عصبانی نشوید و با آرامش، کودک را به انجام تکالیف مدرسه تشویق کنید.

مسئولیت انجام تکالیف کودک را به عهده نگیرید

تشویق کودک به انجام تکالیف مدرسه

همیشه به این نکته توجه داشته باشید که اگر پدر و مادر دلسوزی هستید باید فرزند مسئولیت‌پذیری تربیت کنید. این مسئولیت‌پذیری باید از کودکی آموزش داده شود. بدانید و به کودک خود بفهمانید که مسئولیت انجام تکالیفش با خود او است، نه شما یا شخص دیگر. در سال‌های اخیر دیده می‌شود که بسیاری از فرزندان به دلیل کم بودن تعداد فرزندان در خانه و تغییر سبک زندگی‌ها، طوری تربیت می‌شوند که با مسئولیت‌پذیری مشکل دارند. با تشویق کودک به انجام تکالیف مدرسه، روی مسئولیت‌پذیری او کار کنید. مثلاً اگر در درس و مدرسه به مشکلی برمی‌خورد، او را کمک کنید؛ اما به او تفهیم کنید که مسئولیت کارش با خودش است.

در برابر تذکر و توبیخ معلم خود را سپر نکنید

همه والدین، کودکان خود را دوست دارند و تقریباً پدر و مادری وجود ندارند که فرزندشان را دوست نداشته باشند. توجه کنید که کودک شما تفاوتی با بقیه ندارد و اگر بابت انجام ندادن تکالیفش جریمه شد و یا قرار بود جریمه شود؛ خود را سپر او نکنید و از معلم نخواهید که او را ببخشد. کودک شما باید یاد بگیرد که مسئولیت و عواقب کار خود را بپذیرد. شما با این کار نه‌تنها تشویق کودک به مشق نوشتن را مختل می‌کنید؛ بلکه باعث آسیب‌پذیری او در زندگی آینده و بزرگ‌سالی او می‌شوید. این کودکان عمدتاً هیچگاه معنی مسئولیت را درک نخواهند کرد. درست است که توبیخ کودکتان برای شما دردناک خواهد بود؛ اما این بخشی از وظیفه کودک‌پروری شما است.

کلام نهایی
همان گونه که بیان شد، همه خانواده‌ها و والدین نگران آینده فرزندانشان هستند. یکی از مواردی که در آینده کودکان دخیل است، تحصیل و قوی بودن پایه آموزشی آن‌ها است. این نگرانی والدین قابل‌درک است؛ اما باید برای رفع این نگرانی، در جهت درستی گام برداشته و مراقب تربیت کودک خود باشند. نه افراط در سخت‌گیری به کودک نتیجه‌بخش خواهد بود و نه آسان‌گیری و رها کردن کار او موفقیت‌آمیز خواهد بود. در مجموع، در مسیر تربیت و پرورش کودکان باید با احتیاط، حساب‌شده و متعادل عمل کرد. گاهی نیاز به سخت‌گیری است، گاهی نادیده‌گرفتن و گاهی مابین این دو مناسب است. امید است با مطالعه این مطالب بتوانید به بهترین نحو، فعالیت درسی کودکتان را کنترل کرده و در جهت تشویق کودک به انجام تکالیف مدرسه گام بردارید.

پسربچه بیش فعال

کودکان بیش فعال چه ویژگی‌هایی دارند؟

این روزها خانواده‌هایی که دارای فرزندان کودک و یا خردسال هستند، همواره در رابطه‌ با موضوع بیش‌فعالی احساس خطر می‌کنند. بالا رفتن سطح آگاهی عمومی درباره این اختلال که به آن ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) نیز گفته می‌شود، باعث شده تا تشخیص و درمان این مشکل در کودکان سریع‌تر و آسان‌تر از قبل باشد. لازم به ذکر است که تقریباً تمام معلمان با این اختلال آشنایی کامل داشته و خانواده‌ها می‌توانند از کمک و راهنمایی آنها در رفع مشکل بیش‌فعالی فرزندشان بهره ببرند. بیش‌فعالی از مواردی است که در مدرسه و در هنگام درس بیشتر خود را نشان می‌دهد. گفته می‌شود که حدود 10 درصد از کودکان به ADHD مبتلا هستند که این تعداد بسیار زیاد است. در ادامه با ما همراه باشید تا به ویژگی‌های کودکان بیش فعال و همچنین برخی عوامل به وجو آمدن بیش‌فعالی می‌پردازیم.

دلایل بیش فعالی کودکان چیست؟

شاید شما تا کنون با این مسئله برخورد نکرده باشید؛ اما بیش‌فعالی می‌تواند در هر سنی در کودکان دیده شود. پیش از آن که به دنبال ویژگی‌های کودکان بیش فعال باشیم، می‌خواهیم به دلایل اختلال بیش‌فعالی در کودکان بپردازیم. شاید امروزه خیلی‌ها بدانند فرآیند پرورش کودک، پیش از تولد آغاز می‌شود. مهم‌ترین عامل مؤثر در بیش‌فعالی کودکان، وراثت است. به این صورت که اگر یکی از پدر و مادر، به ADHD مبتلا باشد، 30 درصد احتمال بیش‌فعالی در یکی از کودکان وجود دارد. عامل دیگر، عوامل محیطی هستند که نقش مهمی در ابتلا به بیش‌فعالی دارند. سرب، جیوه، آلودگی‌های صوتی و پارازیت‌ها از جمله این عوامل هستند. ممکن است در حدود 3 سالگی نشانه‌های بیش‌فعالی در کودک بروز کند؛ اما در بیشتر موارد، با حضور در کلاس درس و یا محیط آموزش این مشکل خودش را نشان می‌دهد. توجه داشته باشید که نباید حساس باشید و هر شیطنت کودک را به‌ پای بیش‌فعالی بگذارید. اگر کودک در روابط اجتماعی و ارتباط با والدین مشکلی ندارد پس می‌توان گفت بیش‌فعالی در کار نیست. البته تشخیص بیش‌فعالی کودکان بر عهده متخصص است.

انواع مختلف بیش فعالی کودکان

بیش‌فعالی کودکان را می‌توان از جوانب مختلفی مورد بررسی قرار داد. در این قسمت به بررسی انواع مختلف بیش‌فعالی کودک و بخشی از ویژگی‌های کودکان بیش فعال می‌پردازیم.

بیش‌فعالی تحرکی در کودکان

پسربچه بیش فعال

همان‌طور که از اسمش پیدا است، این نوع بیش‌فعالی به این صورت است که کودک نمی‌تواند در یک‌جا ساکن باشد. کودک مدام به این‌طرف و آن طرف رفته و به قول معروف، یک‌جا بند نمی‌شود. این نوع اختلال بیشتر سر کلاس درس خودش را نشان می‌دهد. یکی از ویژگی های کودکان بیش فعال به این شکل، آن است که سر کلاس دوستان خود را اذیت کرده و یا سر جای خود نمی‌نشینند. این کودکان ممکن است فریاد بزنند، پرحرفی کنند و یا مرتکب کارهای خطرناک شوند.

بیش فعالی بی‌توجهی در کودکان

این نوع از بیش‌فعالی با نوع قبلی بسیار متفاوت است. در این حالت، کودک دائماً در حال فکر و خیال کردن است و این موضوع باعث عدم تمرکز وی می‌شود. این عدم تمرکز می‌تواند باعث بی‌رغبتی به درس و مدرسه باشد و مانع از انجام تکالیف مدرسه گردد. یکی دیگر از مشکلات ممکن، به طور مثال زمانی است که کودک در مدرسه به دلیل نداشتن تمرکز، نمی‌تواند مسئله‌‌ای که بلد بوده را حل کند، اما در منزل زمانی که تنهاست، می‌تواند همان مسئله را حل کند. یکی از ویژگی های بیش فعالی کودکان در این نوع، این است که برای انجام تکالیفشان در خانه مشکل دارند و والدین، به‌خصوص مادران، مدام در حال تذکر این نکته به کودک هستند. از دیگر مشکلات این کودکان می‌توان به فراموش‌کار بودن اشاره کرد و ممکن است همیشه یکی از وسائل خود را جا بگذارند و گم کنند. همچنین باید بدانید که این کودکان در برنامه‌ریزی برای خود مشکل جدی دارند و خانواده باید این کار را برایشان انجام دهد.

بیش فعالی رفتارهای تکانه‌ای کودک

همان گونه که احتمالاً حدس می‌زنید، از ویژگی‌ های کودکان بیش فعال، آنهایی که به این نوع از بیش‌فعالی مبتلا هستند، رفتارهای تکانه‌ای و نداشتن آرام و قرار است. این کودکان از نداشتن صبر و حوصله رنج می‌برند و برای مثال، در مدرسه برای ایستادن در صف مشکل دارند. از دیگر ویژگی‌های این کودکان، می‌توان به پریدن وسط حرف دیگران اشاره کرد.

چگونگی تشخیص بیش فعالی کودکان

پسربچه بیش فعال

به این صورت نیست که بتوان گفت برای تشخیص بیش‌فعالی در کودکان می‌توان آزمایش یا تست خاصی را تجویز کرد و از این طریق به بیش‌فعال بودن یا نبودن کودک پی برد. برای این کار زیر نظر گرفتن فعالیت‌های کودک به مدت 6 ماه نیاز است. همچنین متخصص به توضیحاتی از سمت معلم و والدین کودک نیاز دارد. یادتان باشد که نظر معلمان در این موارد بسیار مهم است. گاهی پیش می‌آید که معلم این اختلال در کودک را به اولیای او تذکر می‌دهد و از خصوصیات بچه‌های بیش فعال می‌گوید؛ اما پدرها و مادرها ممکن است بی‌توجهی و یا در برابر این مسئله مقاومت کنند. در این صورت استدلال برخی والدین، نپذیرفتن ریسک عوارض داروها است. درحالی‌که اگر بیش‌فعالی کودک درمان و کنترل نشود؛ می‌تواند یادگیری کودک و روابط اجتماعی او در آینده را مختل کند. ویژگی های کودکان بیش فعال باعث می‌شود که آنها نتوانند با دیگر هم‌سالان خود ارتباط برقرار کنند و این در آینده آنها را بیشتر آزار خواهد داد؛ لذا در این موارد حتماً به نکاتی که معلم‌ها عنوان می‌کنند، به‌طورجدی توجه کنید.

علامت‌های بیش فعالی کودکان

در این قسمت قصد داریم بخشی از علامت‌ها و ویژگی‌های کودکان بیش فعال را بیان کرده و به‌اختصار توضیح دهیم. توجه به این خصوصیات می‌تواند والدین را نسبت به بیش‌فعالی هوشیارتر کند.

بی‌قراری و ناآرامی دائمی کودکان بیش فعال

دختربچه بیش فعال

در این حالت کودک معمولاً بی‌قرار است و حتی اگر بخواهد هم نمی‌تواند یک‌جا بایستد. کودک در این حالت دائماً راه می‌رود و از نشستن خودداری می‌کند. این مشکل را در مدرسه راحت‌تر می‌توان بررسی کرد. کودک در مدرسه معمولاً ً حواس دیگران را پرت کرده و خود نیز سر جایش نمی‌نشیند. بهترین راه این است که این مشکل را از طریق معلم‌ها پیگیری کرد.

تکانشگر بودن کودک بیش فعال

در این حالت، کودک معمولاً فعالیت‌های خود را بدون این‌که پیش از آن فکری بکند، انجام می‌دهد. لازم به ذکر است که در این زمان، کودک اصلاً از فعالیتی که می‌کند پشیمان نمی‌شود.

کودک بیش فعال تمرکز و توجه ندارد

عدم توجه و تمرکز یکی دیگر از ویژگی‌های کودکان بیش فعال است. به این صورت که خیال‌بافی و رؤیاپردازی در ذهن کودک، سبب می‌شود تا نتواند کارهایی مثل انجام تکالیف مدرسه و یا توجه به درس در هنگام تدریس را انجام دهد.

کودکان بیش فعال احساس خطر نمی‌کنند

دختربچه بیش فعال

معمولاً کودکانی که با اختلال بیش‌فعالی دست‌ و پنجه نرم می‌کنند، در برابر کارهای خطرناک و یا اشیایی که نباید به آنها دست بزنند، احساس خطر نمی‌کنند. دیده می‌شود که این کودکان دیگران را تهدید کرده و خشونت زیادی از خود نشان می‌دهند. این کودکان ممکن است به دلیل نترسیدن، دست به کارهای خلاف قانون و حتی کارهای زشتی مانند دزدی بزنند. این خصوصیات بچه‌های بیش فعال، می‌تواند خسارت‌بار باشد.

علاقه کودکان بیش فعال به انجام کارهای خطرناک

یکی دیگر از ویژگی‌های کودکان بیش فعال، این است که همواره به سمت کارهای خطرناک و آسیب‌زا تمایل دارند. در این کودکان بسیار دیده می‌شود که با برق بازی می‌کنند و هر چیز که به دستشان می‌آید داخل پریز می‌کنند. وسایل دیگران را بدون اجازه برمی‌دارند. این کودکان متأسفانه علاقه زیادی به کشیدن سیگار و مواد محرک و مخدر دارند. این کودکان عموماً تمایل زیادی به دوستی با افراد بزرگ‌تر از خود داشته و از این کار لذت می‌برند.

کودکان بیش فعال در فعالیت‌های آموزشی و اجتماعی ضعیف هستند

کودکانی که به بیش‌فعالی مبتلا هستند، معمولاً به علت ضعف در تمرکز حواس، در یادگیری دروس مشکل دارند. باتوجه‌به این‌که این عدم یادگیری ادامه‌دار خواهد بود، کودک در ادامه تحصیل مشکلات جدی پیدا کرده و رفته‌رفته قید درس را می‌زند. از دیگر ویژگی‌های کودکان بیش فعال می‌توان به عدم اعتمادبه‌نفس اشاره کرد. این کودکان چون تمرکز و توجه لازم را ندارند، بیشتر مورد سرزنش قرار می‌گیرند و از این‌ جهت عزت‌ نفسشان پایین می‌آید. بنا به این دلیل، کودک در روابط اجتماعی خود با سایر کودکان به مشکل برمی‌خورد.

برخی دیگر از علائم کودکان بیش‌فعال

پسربچه بیش فعال
  • پرحرفی کردن
  • هر کاری را با سروصدای زیاد انجام می‌دهند
  • زود ازکوره‌ دررفته و عصبانی می‌شوند
  • بدون اجازه دست‌زدن به وسایل دیگران
  • مشکل در برقراری ارتباط با دیگران
  • گم‌کردن متوالی وسایل
  • رفتار خشونت‌بار و زدن کودکان دیگر
  • بی‌توجهی و سربه‌هوا بودن
  • هر کاری را بدون فکر انجام می‌دهند
  • خیال‌بافی دائمی
  • صبر و تحمل نداشته و نمی‌توانند منظر بمانند
  • عدم توانایی در توجه طولانی‌مدت به چیزی
  • عدم انجام وظایف محول شده
  • کسب نتیجه ضعیف در مدرسه حتی با وجود هوش بالا
  • انجام کارهای روزمره مثل مسواک‌زدن و غذا خوردن، به‌سختی
  • نیمه‌کاره گذاشتن کارهایی که در ابتدا به آنها علاقه داشته است
  • خراب کردن بازی دیگر کودکان
  • آرام و قرار نداشتن و مثلاً بازی‌کردن با گوش و دستان خود
  • پریدن و دویدن دائمی و انجام کارهای بی‌مقدمه
  • بیرون رفتن متوالی از کلاس درس
  • وسط حرف دیگران پریدن
  • قبل از تمام شدن سؤال پرسشگر، سعی دارند که پاسخ بدهند
  • حتی اگر بخواهند، نمی‌توانند به جزئیات توجه کنند
  • وقتی از او چیزی خواسته شود، ممکن است درست نشنود.
  • خیلی زود خسته شدن، در انجام کارهای مختلف

بیش‌فعالی در دختران و پسران

دختربچه متفکر

جالب است بدانید بیش‌فعالی در دختران به نسبت بیش‌فعالی پسران، یک به سه است. ویژگی های کودکان بیش فعال، در پسران و دختران تفاوت‌های دارد. دختران معمولاً با بی‌نظمی و عدم تمرکز روبه‌رو هستند و عموماً رفتار خشونت‌آمیز ندارند. در این میان اما پسران رفتارهای خشن و غیرقابل‌پیش‌بینی از خود بروز می‌دهند. البته از این رفتار خشونت‌آمیز، منظور خاصی ندارند. مشکلات دختران بیش‌فعال بیشتر در همان اخلال در یادگیری و روابط اجتماعی بروز می‌کند.

آیا کودکان بیش فعال باهوش هستند؟

یکی از مسائلی که همیشه در مورد کودکان بیش‌فعال مطرح می‌شود، سؤال در مورد سطح هوش این کودکان است. برخی گمان می‌کنند که این کودکان هوش بالایی داشته و به دلیل این باهوش بودن، مشکلاتی در تمرکز و توجه دارند. به دلیل برخی ویژگی های کودکان بیش فعال، برخی دیگر گمان می‌کنند که این عدم توجه و اختلال در یادگیری از هوش کم این کودکان ناشی شده و آنها را به‌صورت کلی افرادی با ضریب هوشی کم می‌دانند. باتوجه‌به این‌که مطالعات زیادی در این زمینه صورت‌گرفته و متخصصان زیادی در این زمینه گزارشاتی ارائه داده‌اند رابطه خاصی نمی‌توان بین بیش‌فعالی و هوش کودکان درنظر گرفت. افرادی که کودکان بیش‌فعال را باهوش‌تر می‌دانند، در واقع به روند درمان کودک آسیب می‌زنند و افرادی که برعکس فکر می‌کنند، به اعتمادبه‌نفس کودک لطمه می‌زنند.

کلام پایانی
در این مقاله به ویژگی‌های کودکان بیش فعال و برخی موارد مهم درباره آنها پرداخته شد. از عوامل بیش‌فعالی در کودکان، اطلاعات زیادی در دست نیست. با این حال مواردی وجود دارد که می‌توان با توجه‌ به آنها از بیش‌فعالی کودکان جلوگیری کرد و یا روند درمان را بهبود بخشید. در این باره به مادران توصیه می‌شود که در هنگام بارداری از مصرف نوشیدنی‌های الکلی، استعمال دخانیات و قرارگرفتن در معرض آلودگی هوا به طور جدی اجتناب کنند. همان گونه که پیش‌تر نیز بیان شد، مراقبت و تربیت کودک از پیش از تولد آغاز می‌شود و باید به آن توجه شود. امید است که با این مطالب، آگاهی لازم برای مادران دلسوز به دست آید و در جهت بهبود شرایط کودک به کار گرفته شود.

بددهنی کودک

در برابر فحش دادن و بد دهنی کودکان چگونه رفتار کنیم؟

این روزها یکی از مشکلاتی که والدین با نسل جدید دارند، بد دهنی کودکان است. مشکلات رفتاری کودکان در این مورد خلاصه نمی‌شود؛ اما بی ادبی کردن کودکان بسیار رفتار زننده‌ای است. امروزه اگر بدون تعارف با معلمان مدارس صحبت کنیم، به‌خصوص معلمانی که سابقه بیشتری دارند، به شما خواهند گفت که یکی از درگیری‌هایی که با نسل جدید دارند، حرف‌های زشت آنها است. درحالی‌که در نسل‌های قبل این مشکل به این صورت وجود نداشته است. گاهی پدرها و مادرها درباره این موضوع بسیار شرمسار هستند. فحش دادن کودکان می‌تواند دلایل و ریشه های متعددی داشته باشد که ابتدا باید آن دلایل را مورد بررسی قرار داد تا در نهایت بتوان به حل مشکل دست یافت. زمانی که علت اصلی مشکل یافت شد، می‌توان بهترین و مناسب‌ترین روش برای حل این مشکل را به‌ کار بست.

علل روان‌شناسی بد دهنی کودکان چیست؟

امروزه یکی از مشکلاتی که خانواده‌ها با آن روبه‌رو هستند، بد دهنی کودکان است. همان‌طور که همه می‌دانند، هیچ عاملی به‌تنهایی نمی‌تواند باعث یک مشکل تربیتی شود. در اینجا اما به چند مورد از سوء‌رفتارهایی که می‌تواند باعث بی ادبی کودک شود، به‌صورت مشروح می‌پردازیم.

رابطه عدم احترام به کودک از سوی دیگران و بد دهنی کودک

ناراحتی کودک و پدر

می‌توان گفت تقریباً تمام روان‌شناسان کودک بر این باور هستند؛ تنها می‌شود از کودکانی انتظار ادب و احترام داشته باشیم که با آنها با احترام برخورد شده است. هرچه والدین و دیگر اعضای خانواده با کودک رابطه صمیمی‌تر و محترمانه‌تری داشته باشند، سطح ادب و احترام کودک نسبت به دیگران افزایش خواهد یافت. تأثیر این عامل را نه‌تنها در کودکان، بلکه در بزرگ‌سالان نیز می‌توان مشاهده کرد. در حالت عادی، زمانی که با فردی با احترام برخورد کنید، رفتارش با زمانی که با بی‌احترامی با او صحبت کنید، تفاوت دارد. اولین دلیل بد دهنی کودکان، رعایت نشدن احترام در قبال آنها است.

نقش ازبین‌رفتن نزاکت به‌صورت عمومی در فحش دادن کودکان

امروز دیگر کم‌تر مکانی را می‌توان یافت که حرف‌های زشت و الفاظ رکیک در آن استفاده نشود. کودکان در جاهایی مثل تاکسی و خیابان، از رانندگان و مردم حرف‌های بد می‌شنوند و متأسفانه یاد می‌گیرند. در ورزشگاه‌ها معمولاً به دلیل فحاشی زیاد، حضور کودکان اصلاً توصیه نمی‌شود. کودکانی که این فحاشی‌ها را در جاهای مختلف می‌بینند، آنها را به ذهن می‌سپارند و ممکن است در زمانی دیگر از آنها استفاده کنند. این‌گونه پرخاش‌ها و رفتارهای غلط که در جامعه جاافتاده است، موجب می‌شود که در کودکان اثر مخرب بگذارد. یکی از اصلی‌ترین دلایل بد دهنی کودکان، ازبین‌رفتن نزاکت و احترام در سطح جامعه عنوان می‌شود.

رابطه کمبود الگوهای مناسب در جامعه و بد دهنی کودکان

دختربچه ناراحت

در یک جامعه نرمال، معمولاً افرادی از جمله هنرمندان، ورزشکاران، نویسندگان، سیاست‌مداران و … وجود دارند که از نظر فرهنگی و اخلاقی می‌توانند الگوی مناسبی برای جامعه باشند. زمانی که این الگوها خود به انحطاط اخلاقی و فکری دچار می‌شوند، دیگر نمی‌توان نام الگو را بر آنها گذاشت. در واقع جامعه‌ای که الگوی مناسبی نداشته باشد، به سمت بی‌اخلاقی حرکت می‌کند. امروزه شاهد این هستیم که در جوامع، کمبود الگوهای اخلاقی مناسب وجود دارد. ازاین‌رو در جوامع امروزی، شاهد ضعف در اخلاق و عمل هستند. یکی از مواردی باعث فحاشی کودکان و بد دهنی کودکان و خردسالان می‌شود، کمبود الگوی مناسب در جامعه است.

نقش ترویج شیوه‌های بیان نامناسب در بد دهنی کودکان

فحش دادن دختربچه

یکی از دلایل بد دهنی کودکان، مد شدن و ترویج بیان نامناسب است. همواره یکی از تفریحات کودکان و نونهالان که در تربیت آنها نیز نقش به سزایی دارد، تلویزیون و به‌صورت کلی رسانه است. درست است که کودکان نباید برنامه نامناسب برای سنشان را تماشا کنند؛ اما در بیشتر موارد این مسئله رعایت نمی‌شود. گذشته از این حرف‌ها نمی‌توان همه چیز را به گردن رسانه انداخت. برخی از این موارد به دلیل عدم رعایت اخلاق در حرف‌زدن توسط بزرگ‌ترها است. معمولاً بزرگ‌ترهایی هستند که عادت دارند در تعاریف و حرف‌های روزمره خود، از ناسزا گفتن استفاده کنند. در این موارد بسیار طبیعی است که کودکان این کار را تقلید کرده و به این‌گونه رفتار عادت کنند.

به‌تصویرکشیدن بی‌ادبی در رسانه‌های مختلف

امروزه یکی از مواردی که در تربیت کودکان در حال خارج‌شدن از دست خانواده‌ها است، دسترسی کودکان به رسانه‌های گوناگون است. این رسانه‌ها اغلب دارای برنامه‌ها و آموزه‌های زننده برای کودکان هستند. این روزها در بسیاری از برنامه‌هایی که برای کودکان ساخته می‌شود، از کلمات سخیف و مبتذل استفاده می‌شود. در بسیاری از انیمیشن‌هایی که برای کودکان ساخته و پخش می‌شود، ترویج خشونت و همچنین تصاویر و نکته‌های جنسی گنجانده شده است. مشاهده این رسانه‌ها توسط کودکان، به‌راحتی می‌تواند در ذهن آنان تأثیر گذاشته و به‌سرعت باعث بی‌ادبی و بد دهنی کودکان شود.

رفتار درست در مواجهه با بد دهنی کودکان و درمان آن

دلخوری کودک

زمانی که والدین و خانواده‌ها با بچه بد دهن مواجه می‌شوند؛ ابتدا باید خونسردی خود را حفظ کرده و به دنبال راه‌حل مناسب برای این مشکل باشند. قطعاً خشونت کنترل نشده نمی‌تواند راه مناسبی برای درمان فحاشی کودک باشد. لازم است، بد دهنی کودکان را به چشم یک اختلال رفتاری ببینیم. در ادامه به برخی از روش‌های درمان این مشکل می‌پردازیم.

علت بد دهنی کودکان را بیابید

در هنگام مواجه شدن با بچه بد دهن، اولین چیزی که برای درمان باید به آن توجه کنید، عامل و ریشه این مشکل است. در واقع تا زمانی که نتوان علت را تشخیص داد، نمی‌توان نتیجه آن که ناسزا گفتن است را از بین برد. ابتدا باید بدانیم که اصلاً کودک ما معنای سخنی که به زبان آورده است را می‌فهمد یا خیر. قطعاً یک کودک 4 ساله که یک حرف زشت را بیرون از خانه شنیده و صرفاً آن را تکرار کرده است، تفاوت زیادی دارد با کودک 10 ساله‌ای که در مدرسه به هم‌کلاسی و یا معلمش فحش داده است. حتماً نحوه برخورد با کودکی که قصد جلب‌توجه دارد با کودکی که از روی عادت حرف‌های زشت می‌زند باید متفاوت باشد. نتیجه می‌گیریم که ابتدا باید به عامل اصلی بد دهنی کودکان توجه کنیم تا بتوانیم آن را کنترل کنیم.

رفتار و سخن ناشایست را برای کودک مشخص کنید

دختربچه ناراحت

قدمی بعدی برای مقابله با بد دهنی کودکان این است که برای او حد مرز مشخص کنیم. کودک باید ابتدا بداند که کدام حرف او باعث ناراحتی شما می‌شود و بیانش از طرف او درست نخواهد بود. این رفتار را باید در مواجهه با دیگر مشکلات نیز به کار بست. نکته‌ای که حتماً باید به آن توجه کنید، این است که زمانی که به کودک تذکر می‌دهید، درحالی‌که باید جدیت خود را نشان دهید؛ نباید با خشونت با او رفتار کنید. همچنین زمانی که با کودک راجع‌ به حرف بدش صحبت می‌کنید، نباید شخصیت او را زیر سؤال ببرید. تنها درباره آن حرف به او تذکر دهید.

برای کودکانی که مدام بی‌ادبی می‌کنند، جریمه در نظر بگیرید

برخی اوقات پیش می‌آید که با وجود تذکرها و برخوردهای متفاوت و مداوم، کودک به بی ادبی کردن ادامه می‌دهد. در این صورت بهترین روش برخورد این است که برای هر سخن ناشایست او، یک جریمه خاص در نظر بگیرید. در این حالت، کودک متوجه عواقب کار خود شده و این می‌تواند مانع مناسبی برای بد دهنی کودک باشد. در ادامه به چند مورد از این جریمه‌ها می‌پردازیم.

دعوای کودکان

تعیین صندوق جریمه برای فحاشی کودکان

صندوقی مانند قلک تهیه کرده و قانونی وضع کنید که به‌ازای هر بار استفاده از الفاظ رکیک، باید مبلغ مشخصی از پول‌توجیبی‌اش را به آن صندوق بیندازد. توجه داشته باشید که نباید طوری باشد که پول داخل صندوق در اختیار خود کودک قرار بگیرد. به طور مثال می‌توانید از این مبلغ برای پرداخت بخشی از قبض‌ها استفاده کنید.

بیرون کردن کودک بد دهن از جمع

یکی دیگر از روش‌هایی که معمولاً برای کودکان زیر 7 سال استفاده می‌شود، این است که زمانی که با بی‌ادبی و بد دهنی کودکان روبه‌رو می‌شوید، او را برای مدتی از جمع بزرگ‌ترها اخراج کنید. برخی پدرها و مادرها برای این کار از یک صندلی خاص، با نام صندلی تفکر استفاده می‌کنند که آن را رو به دیوار قرار داده‌اند و کودک مجبور است که برای دقایقی روی آن بنشیند.

به‌کارگیری روش محرومیت در برابر بد دهنی کودکان

یکی از روش‌های برخورد با بد دهنی کودکان این است که آنها را برای زمان مشخصی از فعالیتی که به آن علاقه دارند محروم کنید. مثلاً کودکانی که در روز زمانی را به دیدن تلویزیون و یا بازی‌کردن با تبلت می‌گذرانند را می‌توان به‌راحتی برای یک یا چند روز از این کار محروم کنید. توجه داشته باشید که در این راه زیاده‌روی نکنید و همچنین از مدت زمانی که در ابتدا تعیین کردید، کوتاه نیایید.

آموزش الفاظ جایگزین برای ترک حرف زشت

یکی از راه‌های برخورد با بد دهنی کودکان، آموزش کلمات جایگزین و محترمانه در مقابل فحاشی کودک است. مثلاً باید به کودکان بیاموزید که معادل مؤدبانه جمله‌ای که به کار برده است، چه جمله‌ای است. در موارد زیادی کودک نمی‌داند چگونه باید احساسات خود، مانند حس عصبانیت، را بروز دهد. در این موارد باید به کودک نحوه صحیح بیان را آموزش داد. توجه کنید که آموزش زمان می‌برد و به تکرار نیاز دارد. خونسردی خود را حفظ کنید و با آرامش و آموزش مستمر بیان احساسات و همچنین بیان مشکلات را به کودک بیاموزید. با این روش می‌توان به‌راحتی با فحش دادن کودکان مقابله کرد.

رفتار مؤدبانه داشته باشید و الگو باشید

تقریباً همه والدین این نکته را می‌دانند ولی در عمل به آن کمی ضعیف ظاهر می‌شوند. اولین و مهم‌ترین روش تربیتی کودکان این است که رفتار درست را از پدر و مادر خود بیاموزد. همواره اولین الگوی رفتاری برای هر کودکی رفتار والدین است. برای جلوگیری از بد دهنی کودکان، باید شما همواره با کودکان، همسر و دیگران به‌صورت محترمانه و مؤدبانه رفتار کنید. احترام بگذارید و احترام متقابل ببینید. معمولاً کودکان ناسزا گفتن را در خانه یاد می‌گیرند. به این نکته توجه کنید که حتی اگر کودکان، بی‌ادبی را خارج از خانواده یاد بگیرند؛ اما احترام را حتماً از درون خانواده یاد می‌گیرند. پس یکی از مهم‌ترین راه‌های مقابله با بد دهنی و فحش دادن کودکان، الگوی خوب بودن والدین است.

فحش دادن کودک به دلیل جلب‌توجه را نادیده بگیرید

پسربچه بددهن

یکی از روش‌های برخورد با بد دهنی کودکان این است که آنها را برای زمان مشخصی از فعالیتی که به آن علاقه دارند محروم کنید. مثلاً کودکانی که در روز زمانی را به دیدن تلویزیون و یا بازی‌کردن با تبلت می‌گذرانند را می‌توان به‌راحتی برای یک یا چند روز از این کار محروم کنید. توجه داشته باشید که در این راه زیاده‌روی نکنید و همچنین از مدت زمانی که در ابتدا تعیین کردید، کوتاه نیایید.

معمولاً پیش می‌آید که کودکان تا قبل از 6 یا 7 سالگی، برای جلب‌توجه بزرگ‌ترها و والدین، دست به رفتارهای زشت و ناشایست می‌زنند. اگر در زمانی که به دنبال علت بد دهنی کودکان می‌گردید و به این نتیجه رسیدید که او برای جلب‌توجه بزرگ‌ترها ناسزا گفتن را انتخاب کرده است؛ تنها کافی است او را نادیده بگیرید. در این حال، نه به رفتار زشت کودک بخندید و نه با خشونت رفتار کنید. در هر کدام از این دو حالت مطمئن باشید که شما شکست می‌خورید. زمانی که به کودک توجه نکنید، می‌فهمد که با این کار به مقصود نرسیده و آن عمل را رها می‌کند. در صورت تکرار بی ادبی کردن و یا حرف زشت زدن، می‌توانید با خونسردی کامل، به او در یک جمله بگویید که حرفش زشت است.

قهر کردن کودکان

سخن پایانی
در این مطلب سعی شد تا نکات مفید و دقیقی برای یافتن مشکل ناسزا گفتن کودکان و حل آن بیان شود. قطعاً پدرها و مادرهایی که با این مشکل رو‌به‌رو می‌شوند، دستپاچه و بسیار ناراحت هستند. باید بدانید که هرچند این مشکل می‌تواند در آینده بزرگ‌تر شود و دردسرساز باشد؛ اما با پیشگیری و رفع این مشکل به‌صورت علمی و آگاهانه، می‌توان به‌راحتی آب خوردن از کنار این دردسر رد شد. روشن است که یک بچه بد دهن تا چه اندازه می‌تواند والدینش را عصبانی کند؛ اما توجه کنید که این عصبانیت شما نه‌تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه کار را بسیار سخت خواهد کرد. در مقابله با بد دهنی کودکان، ابتدا آرامش خود را حفظ کنید و سپس دستورالعمل‌های بیان شده را به کار بگیرید. در صورت نگرانی بیشتر حتماً به متخصص مراجعه کنید.

دروغگویی دختربچه

با کودک دروغگو چگونه رفتار کنیم؟

کودک دروغگو قطعا آن چیزی نیست که والدین در جریان تربیت کردن فرزندشان به‌دنبالش هستند. دروغگویی کودکان معمولا والدین را خیلی نگران می‌کند. البته که والدین باید نسبت به دروغ گفتن کودک خود حساس باشند؛ اما نباید فراموش کنید که این مشکل نیز مانند بسیاری از مشکلات رفتاری دیگر در دوران کودکی قابل حل شدن است. قدم اول شناسایی دلایل راستگو نبودن کودک است. بعد از آن است که می‌توانید به‌دنبال راه‌حلی برای مشکل بگردید. در ادامه راهکارهای طلایی برای مواجهه با کودک دروغگو را با هم بررسی می‌کنیم. با ما همراه باشید.

کودک دروغگو؛ از منظر روانشناسی در گذر زمان

دروغگویی پسربچه

همه ما می‌دانیم که هیچ کودکی از ابتدا دروغگو متولد نمی‌شود. بلکه در طول زندگی است که سروکله این خصوصیت رفتاری ناهنجار در او پیدا می‌شود. محیطی که او در آن زندگی می‌کند به‌عنوان مهم‌ترین عامل اثرگذاری در دروغ گفتن کودک به شمار می‌رود. کودک شما تا قبل از 3 سالگی در حال واکاوی محیط پیرامون خود است. در این مدت او هنوز از دیدن بسیاری از پدیده‌ها پیرامون خود سردرگم می‌شود. از این جهت بسیاری از رفتارهایی که در این بازه سنی از او سر می‌زند، غریزی است. کودک دروغگو کمتر از 3 سال هیچ عمدی در دروغ‌گویی ندارد. مهم‌ترین چیز در زندگی او امنیت است و اگر هم دروغ می‌گوید، به‌طور غریزی به‌دنبال راهی برای حفظ امنیت خود است.
دروغگویی کودکان بین سه تا هفت سالگی بیشتر ریشه در خیال‌پردازی آنها دارد. کودک در این سال‌ها خیلی در رؤیا سیر می‌کند و همین مسئله باعث می‌شود که خیلی از مواقع راستگو نبودن کودک صرفا به دلیل گرفتار شدن او بین خیال و واقعیت باشد. از سن شش یا هفت سالگی به بعد کودک شما کاملا تفاوت بین حقیقت و دروغ را درک می‌کند. با توجه به این نکات بیایید نگاهی به دلایل دروغگویی کودکان بیندازیم.

دلایل دروغ گفتن کودک

دروغ گفتن کودک

کودک دروغگو گاهی اوقات دلایلی برای این رفتار خود دارد که واقعا والدین را متحیر می‌کند. والدین برای آنکه بتوانند واکنش مناسبی در برابر دروغگویی کودکان از خود نشان دهند، باید به‌خوبی دلایل این رفتار را بشناسند. برخی از مهم‌ترین دلایل راستگو نبودن کودک عبارت‌اند از:‌

  • یاد گرفتن دروغگویی از بزرگ‌ترها (به‌ویژه والدین)
  • نگرانی از سرانجام و عواقب پذیرفتن مسئولیت
  • نداشتن شناخت و آگاهی مناسب از ارتباطات اجتماعی
  • تمایل به حضور در یک جمع دوستانه یا جلوگیری از طرد شدن از آن
  • کمک کردن به شخص مورد علاقه
  • خیال‌پردازی کودکانه
  • دور زدن قوانین سخت‌گیرانه والدین در خانه
  • کنجکاوی برای تجربه نتیجه دروغ گفتن

نحوه برخورد مناسب والدین با کودک دروغگو

حال که با مفهومی به نام کودک دروغگو آشنا شدیم و دلایل دروغ گفتن کودک را با هم مرور کردیم، وقت آن است که به دنبال راهکارهای مناسب برای مواجهه با این رفتار از سوی کودکان باشیم. برخی از مهم‌ترین تدابیری که باید در این زمینه از سوی والدین در پیش گرفته شود، عبارت‌اند از:

1. او را کودک دروغگو خطاب نکنید

به‌خاطر داشته باشید که قرار است در مقام درمان‌گر ظاهر شوید. کودک نباید شما را به چشم ناظم مدرسه ببیند. شما پدر و مادر او هستید و باید مشکلات خود با او را از مسیر دوستی برطرف کنید. دروغ گفتن کودک به هیچ عنوان به شما این اجازه را نمی‌دهد که او را دروغگو خطاب کنید. اصلاً فرض کنید که این کار را انجام دادید؛ چه دستاوردی دارد؟ فراموش نکنید که خیلی اوقات او فقط مشغول رؤیاپردازی است. اگر او را کودک دروغگو خطاب کنید، در واقع به‌صورت ناخودآگاه این رفتار او را به رسمیت شناخته‌اید. آن وقت است که کار شما برای مواجهه با او دشوار خواهد شد.

2. هنگام دروغ گویی کودکتان عصبانیت خود را کنترل کنید

دروغگویی کودکان خیلی از مواقع به دلیل رفتاری است که از والدین خود می‌بینند. اگر وقتی کار اشتباهی می‌کنند، رفتار پرخاشگرانه‌ای از شما ببینند، آن وقت است که از دروغ به‌عنوان سپری برای در امان ماندن از عصبانیت و خشم شما استفاده می‌کنند. البته منظور ما این است که سعی کنید کنترل خود را در مواجهه با رفتار کودکان از دست ندهید. بسیاری از مشکلات از رفتارهای نسنجیده‌ای آغاز می‌شوند که والدین در یک لحظه از خود نشان می‌دهند.

حمایت پدر

3. به کودک دروغگو بگویید که از دستش ناراحت هستید

کودک دروغگو باید متوجه شود که ماه هیچ‌وقت پشت ابر نمی‌ماند و دیر یا زود دیگران متوجه می‌شوند که او دروغ گفته است. به همین دلیل وقتی متوجه می‌شوید که دروغ گفته است، بلافاصله به او بفهمانید که متوجه رفتار اشتباه او شده‌اید. حتما ناراحتی خود را از دروغگویی کودک بروز دهید. کودکان کاملا به پدر و مادر خود وابسته هستند و دوست ندارند که آنها را ناراحت کنند. این باعث می‌شود که او متوجه شود دروغ گفتن، شما را ناراحت می‌کند و در ادامه این رفتار غلط را کنار بگذارد.

4. تنبیه مناسب برای دروغ گفتن کودک در نظر بگیرید

هر اشتباهی از سوی کودک باید با تنبیه مناسبی از سوی والدین مواجه شود. تنبیه باید متناسب با نوع اشتباه باشد تا اثرگذار باشد. از تنبیه‌های هوشمندانه استفاده کنید. شما به‌عنوان والدین کودک بهتر از هر کسی می‌دانید که او از چه چیزهایی خوشش می‌آید و از چه کارهایی متنفر است. حتما لیستی از این موارد تهیه کنید و متناسب با نوع اشتباهی که مرتکب می‌شود، یکی از آن‌ها را به‌عنوان تنبیه برای او در نظر بگیرید. مثلا می‌توانید او را یک هفته از خوردن خوراکی مورد علاقه‌اش منع کنید یا تفریح آخر هفته را به‌خاطر راستگو نبودن کودک لغو کنید.
شدت تنبیه‌ها را زمانی افزایش دهید که کودک دروغگو دست از رفتار غلطش برندارد و آن را تکرار کند. اجازه دهید متوجه شود که دروغ گفتن برای او هزینه دارد و در صورت تداوم این کار هزینه‌هایش سنگین‌تر هم می‌شود. نکته مهم این است که همیشه جریمه دروغ گفتن را از جریمه کار اشتباه او سنگین‌تر در نظر بگیرید.

مشاوره با کودک

5. او را به‌خاطر راستگویی‌هایش تشویق کنید

گاهی اوقات یک رفتار یا اقدام اشتباه از کودک شما سر می‌زند. اما او آن‌قدر شهامت دارد که مسئولیت کار خود را بپذیرد و به شما اعلام می‌کند که این کار را کرده است. در این‌گونه مواقع نوع مواجهه شما در رفتارهای آینده او فوق‌العاده اثرگذار است. او را بابت کار اشتباهش تنبیه کنید؛ اما فراموش نکنید که باید حتما به‌خاطر راستگویی‌اش نیز تشویق شود. این‌گونه است که کودک شما متوجه می‌شود راست گفتن ارزشش را دارد.

6. کودک دروغگو را تحقیر نکنید

وقتی از او کاری می‌خواهید و به هر دلیلی نمی‌تواند آن را انجام دهد یا از انجام برخی از کارهای معمول روزمره‌اش ناتوان است، به هیچ عنوان نباید او را تحقیر کنید. هر آدمی از تحقیر شدن بیزار است. این احساس اگر در کودکان قوی‌تر از بزرگ‌ترها نباشد، قطعا ضعیف‌تر نیست. تحقیر کردن کودک باعث می‌شود که اضطراب و استرس او در هنگام انجام دادن کارهای مختلف بیشتر شود؛ چراکه او نگران است اگر از پس انجام آن کار برنیاید، باید خود را برای شنیدن تحقیر آماده کند. یکی از راه‌هایی هم که برای رهایی از این موقعیت‌ها استفاده می‌کند، دروغگویی است. اجازه دهید او احساس کند هیچ‌جای امن‌تری از آغوش شما وجود ندارد.

الگو بودن والدین

7. الگوی عملی مناسبی برای کودک دروغگو باشید

کودک دروغگو خیلی از مواقع آینه رفتار والدینش است. اگر والدین به هر دلیلی در طول زندگی روزمره خود مداوم از دروغ گفتن به عنوان حربه‌ای برای پیش بردن کارهای خود استفاده کنند، کودک نیز به‌خوبی می‌تواند متوجه این مسئله شود. هیچ الگویی بهتر از پدر و مادر برای بچه‌ها وجود ندارد. دروغ نگویید تا شاهد دروغ گفتن کودک خود نیز نباشید.

8. از مشاوره متخصص کمک بگیرید

وقتی شاهد تداوم دروغگویی کودکان خود هستید، حتما باید از کمک مشاوره متخصص برای پیدا کردن راه‌حل مناسب استفاده کنید. قطعا مشاور با توجه به تجربه و دانش تخصصی که در این زمینه دارد، می‌تواند گره از مشکل شما باز کند.

9. با خواسته‌های نامعقول به دروغگویی کودکان دامن نزنید

کودک دروغگو گاهی اوقات محصول خواسته‌ها و انتظارات نامعقول والدین است. والدین باید به‌خوبی توانمندی‌های فرزند خود را بشناسند. درخواست‌های نابه‌جا فقط باعث می‌شود که کودک شما به زحمت بیفتد. در این بین وقتی متوجه می‌شود که از پس کار برنمی‌آید، برای اینکه مقابل شما سرافکنده نشود، به دروغ پناه می‌برد.

دروغ گفتن دختر

کلام پایانی

دروغ گفتن کودک مسئله مهمی است که باید حتما مورد توجه والدین قرار بگیرد. کودک دروغگو نباید به حال خود رها شود و حتما باید والدین به دنبال راه‌حلی برای درمان این‌گونه رفتارهای فرزند خود باشند. به‌خاطر داشته باشید که دروغگویی کودکان در سطوح متفاوتی رخ می‌دهد و والدین باید در مواجهه با هر یک از آنها رفتار مناسبی از خود نشان دهند. به خاطر داشته باشید که رفاقت همراه با اقتدار همواره جواب می‌دهد. کودک همیشه باید شاهد اقتدار والدینش باشد؛ اما در عین حال باید بداند که هیچ آغوشی امن‌تر از سایه پدر و مادرش در دنیا وجود ندارد.

اسباب بازی آموزش الفبای انگلیسی

آموزش زبان دوم به کودک را از چه زمانی شروع کنیم؟

آموزش زبان دوم به کودک یکی از موضوعات مهمی است که همواره ذهن والدین را به خود مشغول می‌کند. آیا اساساً آموزش زبان دوم به کودکان کار درستی است؟ اگر پاسخ مثبت است بهترین زمان برای این منظور چند سالگی فرزندان است؟ از چه روش‌هایی باید برای آموزش زبان دوم به فرزندان استفاده شود؟ اینها تنها بخشی از سؤالات و ابهاماتی هستند که والدین در این زمینه با آنها روبه‌رو هستند. به همین دلیل تصمیم گرفتیم در قالب یک مقاله جامع و مبتنی بر یافته‌های روان‌شناسی به بحث و بررسی پیرامون آموزش زبان دوم به کودک بپردازیم. در ادامه با ما همراه باشید.

آموزش زبان دوم به کودکان چه فوایدی دارد؟

یادگیری زبان انگلیسی کودک

در ابتدا باید به این نکته‌ی مهم بپردازیم که یادگیری زبان دوم چه فوایدی را به دنبال دارد. از دیدگاه روان‌شناسی مهم‌ترین فواید آموزش زبان دوم به کودک را می‌توان به صورت زیر برشمرد:

1. تاثیر آموزش زبان دوم در روحیه انعطاف‌پذیری کودکان

در جریان یادگیری یک زبان دیگر، فرزندان شما به صورت ناخودآگاه تا حدودی با فرهنگ‌های دیگر نیز آشنا می‌شوند. این مسئله در ایجاد روحیه انعطاف‌پذیر در آنها در آینده زندگی‌شان بسیار اثرگذار است.

2.نقش زبان دوم در تقویت ضریب هوشی فرزندان

در جریان آموزش زبان دوم به کودک، او وادار می‌شود که که فعالیت‌های مغزی بیشتری برای یادگیری انجام دهد. بدون شک این کار می‌تواند روی تقویت حافظه و ضریب هوشی او تأثیر مثبتی داشته باشد.

یادگیری زبان انگلیسی کودکان

3. تقویت مهارت ارتباط اجتماعی در کودکان

در جریان یادگیری زبان دوم، کودکان در تماس با افراد دیگری قرار می‌گیرند که حتی امکان دارد تا قبل از آن یکدیگر را نمی‌شناخته‌اند. تعامل با این دسته از افراد به آنها کمک می‌کند که در دوران کودکی و بزرگ‌سالی بتوانند راحت‌تر با محیط پیرامون خود ارتباط برقرار کنند.

4. ایجاد فرصت‌های تحصیلی و شغلی بهتر در آینده

کاملا مشخص است که در شرایط برابر وقتی یک نفر توانایی صحبت کردن به زبانی غیر از زبان فارسی- مثلاً زبان انگلیسی- را داشته باشد، احتمالاً در آینده از فرصت‌های تحصیلی و آموزشی بهتری برخوردار خواهد بود. امروزه بسیاری از دانشگاه‌ها و شرکت‌ها بزرگ دنیا، تسلط به زبان انگلیسی را به‌عنوان یکی از شرایط پذیرش افراد در نظر می‌گیرند.

بهترین زمان برای آموزش زبان دوم به کودک

آموزش زبان دوم به کودک

همین‌جا باید به یک نکته بسیار مهم اشاره کنیم: ماهی را هر وقت که از آب بگیرید تازه است. این جمله از این جهت اهمیت دارد که گمان نکنید اگر چند سال ابتدایی را برای آموزش زبان دوم به کودک خود از دست دادید، دیگر برای همیشه کودک شما قادر به یادگیری آن زبان نخواهد بود. بررسی‌های روان‌شناسان نشان می‌دهد که در حالت کلی تا قبل از سن هفت سالگی به‌عنوان بهترین زمان آموزش زبان انگلیسی به کودک به شمار می‌رود.
کار آموزش زبان دوم را می‌توانید از یک سالگی آغاز کنید. کودک شما این قابلیت را دارد که در کنار یادگیری زبان مادری‌اش، زبان دوم را نیز به‌راحتی یاد بگیرد. از این جهت عده‌ای معتقدند که بازه سنی یک تا سه سالگی فرصت خوبی برای آموزش زبان دوم به شمار می‌رود. اما نباید فراموش کنید که از سه تا هفت سالگی نیز کودک شما همچنان از ظرفیت مناسبی برای یادگیری زبان دوم برخوردار است. اساسا در طول این هفت سال کودک شما از انعطاف‌پذیری ذهنی بالایی برخوردار است. همین مسئله باعث می‌شود که بتواند موضوعات مختلف را در ذهن خود پردازش کند. بنابراین بسته به شرایط، بازه‌ی سنی بین یک تا هفت سال بهترین زمان برای آموزش زبان انگلیسی به کودک به‌شمار می‌رود.

بهترین راهکارهای آموزش زبان دوم به کودک

حالا که با فواید و زمان مناسب آموزش زبان دوم به کودک آشنا شدیم، بد نیست نگاهی هم به راهکارهای مناسبی که برای این منظور پیش روی والدین قرار دارد بیندازیم. این راهکارها عبارت‌اند از:

1. آموزش زبان دوم به کودک به‌صورت طبیعی

آموزش زبان به کودک

کودک شما زبان مادری‌اش را چگونه یاد می‌گیرد؟ آیا او برای صحبت کردن به زبان فارسی در کلاس خاصی حضور پیدا می‌کند؟ طبیعتا پاسخ این سؤال منفی است. آنچه در ارتباط با این سؤال باید مورد توجه قرار بگیرد این است که کودکان با حضور در محیط زندگی واقعی و جریان روزمره زبان فارسی را به‌راحتی فرامی‌گیرند. پس به هیچ عنوان راهبرد اجبار برای آموزش زبان دوم به کودک جواب نمی‌دهد. کودکان شما آن‌قدر قابلیت دارند که خیلی راحت بتوانند هر چیزی را در سال‌های ابتدایی زندگی یاد بگیرند. پس باید سعی کنید تا آنها را بیش از هر چیز دیگر در معرض زبان دوم قرار دهید.
به عنوان مثال ساعاتی از روز را به زبان دوم با آن‌ها صحبت کنید. در بخش‌هایی از خانه نشانه‌ها و کلماتی از زبان دوم را جایگذاری کنید تا کودک شما مدام با آنها رو به رو شود. از بازی‌ها کمک بگیرید. این مورد را در ادامه بیشتر توضیح خواهیم داد.

2. آموزش زبان دوم به کودک از طریق بازی

آموزش زبان با بازی

استفاده از بازی برای آموزش زبان دوم به کودکان یک انتخاب نیست. بلکه ضروری‌ترین و مهم‌ترین راهکار در این زمینه است. ویژگی مهم بازی‌ها این است که می‌توان بچه‌ها را خیلی راحت با آنها درگیر کرد. در این حالت است که آموزش از حالت مستقیم به صورت غیرمستقیم درمی‌آید. این دقیقا همان راه‌حلی است که بیشترین تأثیر را در یادگیری زبان برای کودکان دارد. چند مورد از بهترین بازی‌های فکری و آموزشی که می‌توانید برای آموزش زبان انگلیسی به فرزندان خود تهیه کنید را در اینجا معرفی می‌کنیم:‌

3. از کتاب‌های آموزشی برای زبان دوم کمک بگیرید

کتاب‌های آموزش زبان دوم نیز می‌توانند ابزار مناسبی برای آموزش زبان باشند. البته با توجه به اینکه بچه‌ها نباید در هنگام یادگیری زبان احساس خستگی کنند، بهتر است که از کتاب‌های آموزشی جذاب استفاده کنید و همچنین زمان آموزش را نیز محدود نمایید. دیکشنری‌ها و کتاب‌های تصویری بهترین گزینه برای این منظور هستند.

4. استفاده از موسیقی‌ها و شعرهای مناسب کودکان به زبان خارجی

آموزش زبان با موسیقی

کودکان خیلی زود با موسیقی ارتباط برقرار می‌کنند. به همین دلیل می‌توان بسیاری از مفاهیم آموزشی را با استفاده از موسیقی‌های مناسب به آن‌ها منتقل کرد. برای آموزش زبان دوم سعی کنید حتما از موسیقی‌ها و شعرهای سالم و آموزنده آن کشور استفاده کنید.

آیا حضور در کلاس آموزشی زبان برای کودکان مفید است؟‌

آموزش در مهدکودک

واقعیت این است که نمی‌توان نسخه واحدی برای حضور کودکان در خصوص اینکه حضور در آموزشگاه زبان برای آنها مفید است یا خیر پیچید. اولین چیزی که بدیهی است این موضوع مهم است که اگر قرار باشد آموزش زبان دوم به کودک خود را به آموزشگاه زبان موکول کنید، زمان طلایی را از دست خواهید داد. طبیعی است که کودک شما حداقل تا سن پنج سالگی آمادگی لازم برای نشستن سر کلاس درس را ندارد. به همین دلیل باید به سراغ مهدکودک‌هایی بروید که آموزش زبان‌هایی مانند انگلیسی نیز در برنامه کاری آن‌ها قرار دارد. روی‌هم‌رفته استفاده از کلاس آموزش زبان برای کودکان زمانی توصیه می‌شود که والدین به هر دلیلی زمان کافی برای تمرین کردن با فرزندان خود را نداشته باشند.

اشتباهات رایج والدین در آموزش زبان دوم به کودک

یادگیری الفبای انگلیسی

گاهی والدین در طول زمان آموزش زبان دوم به کودک مرتکب اشتباه‌هایی می‌شوند که نه‌تنها هیچ کمکی به یادگیری کودکان نمی‌کند، بلکه شاید خاطرات بدی نیز در ذهن آنها باقی بگذارد و در نتیجه مانع جدی در مسیر یادگیری زبان در آنها شود. برخی از این اشتباهات عبارت‌اند از: 

1. در آموزش زبان خارجی کودکان تحت فشار قرار می‌گیرند

کودکان خیلی راحت می‌توانند مطالب مختلف را یاد بگیرند. به شرط آن که با عشق و علاقه به این کار مشغول شوند. والدین نباید هیچ‌گاه در زمان آموزش زبان انگلیسی به کودک، او را تحت فشار قرار دهند. اگر کودکان احساس ناخوشایندی از یادگیری زبان داشته باشند، قطعا یادگیری زبان دوم برای آن‌ها به سخت‌ترین کار دنیا تبدیل می‌شود.

2. زبان مادری را از یاد نبرید

فراموش نکنید که یادگیری زبان فارسی از هر زبان دیگری در اولویت بالاتری قرار دارد. متأسفانه برخی از والدین به بهانه آموزش زبان دوم کاری می‌کنند که عملا در یادگیری زبان مادری بچه‌ها اختلال ایجاد شود. کودک شما قبل از هر چیزی باید در جامعه ایرانی زندگی کند. به همین دلیل باید قبل از انگلیسی یا هر زبان دیگری، فارسی حرف زدن را یاد بگیرد.

3. سرعت آموزش زبان را بالاتر از حد معمول می‌برند

یادگیری زبان دوم باید به صورت طبیعی انجام شود. بعضی از والدین گمان می‌کنند که به اصطلاح تا وقتی تنور داغ است باید بچسبانند و در زمان کوتاهی کار آموزش زبان را به پایان برسانند. به‌خاطر داشته باشید که عجله کردن هیچ فایده‌ای ندارد و باید آهسته و پیوسته کار آموزش زبان دوم به کودک را پی گرفت.

یادگیری زبان انگلیسی با بازی

کلام پایانی
در این مقاله به موضوع آموزش زبان دوم به کودک پرداختیم. تعامل با کودکان باید با دقت بالایی صورت بگیرد. به این دلیل که آنها از روحیه حساسی برخوردار هستند و کوچک‌ترین اشتباهی در مسیر آموزش و تربیت آنها در بلندمدت می‌تواند اثرات منفی جدی‌ روی آن‌ها باقی بگذارد. حتما درباره زمان آموزش زبان انگلیسی به کودک مطالعه خود را افزایش دهید. سعی کنید بهترین ابزارها را برای این منظور تهیه کنید. به‌خاطر داشته باشید که بازی کردن بهترین راه برای آموزش زبان دوم به کودکان است.

 

پسربچه هکر

علت اختلال رفتاری دزدی در بچه‌ها چیست؟

کودکان به‌خاطر سن و سال کمی که دارند، ممکن است رفتارهای ناهنجار مختلفی از خود بروز دهند. این رفتارها لزوماً در اثر مشکلات و اختلالات روانی نیست. بلکه گاهی اوقات ممکن است بچه‌ها صرفاً به دلیل آشنا نبودن با پدیده‌هایی که با آنها مواجه می‌شوند، دست به کارهای اشتباه و بعضاً خطرناکی بزنند. اختلال رفتاری دزدی در بچه ها یکی از مشکلاتی است که والدین را خیلی نگران می‌کند. معمولاً وقتی والدین این‌گونه رفتارها را از فرزند خود مشاهده می‌کنند، بلافاصله نگران آینده او می‌شوند و فکر می‌کنند که قرار است در آینده فرزندشان تبدیل به یک جنایتکار تمام‌عیار شود. درحالی‌که به هیچ وجه این‌طور نیست. کلید حل مشکل نیز دست والدین است و آنها می‌توانند با استفاده از راهکارهای هوشمندانه، اختلال رفتاری دزدی در بچه‌ها را درمان کنند. در ادامه قصد داریم ضمن بررسی عمیق‌تر این اختلال رفتاری، راه‌های درمان این مشکل را نیز مورد بررسی قرار دهیم. با ما همراه باشید.

اختلال رفتاری دزدی در بچه‌ها از نظر روانشناسی

در اصطلاح روانشناسی اختلال رفتاری دزدی در کودکان، زیرمجموعه اختلال سلوک قرار می‌گیرد. این دسته از اختلالات در گذر زمان شکل می‌گیرند و بیشتر جنبه‌های روانی دارند. رفتارهای ناهنجار دفعی کودکان و نوجوانان در این دسته قرار نمی‌گیرند؛ بلکه الگوهای رفتاری که در بچه‌ها تبدیل به عادت شده‌اند و مدام تکرار می‌شوند، در دسته اختلالات سلوک قرار می‌گیرند. در سطح پایین این اختلال می‌توان به دروغ‌گویی پی‌درپی، فرار از مدرسه و پرخاشگری اشاره کرد. اما وقتی این اختلال شدت پیدا می‌کند، در قالب دزدی، خرابکاری و خشونت‌های جسمی خود را نشان می‌دهد.

اختلال رفتاری دزدی در بچه‌ها از چه سنی شروع می‌شود؟

بدون اجازه میوه برداشتن

خیلی بعید به نظر می‌رسد که این اختلال رفتاری در قبل از سن 4 یا 5 سالگی در بچه‌ها نمود پیدا کند. معمولاً از 4 سالگی به بعد است که برخی از بچه‌ها به دلایل مختلف دست به چنین کارهایی می‌زنند. اگر راهی برای درمان اختلال رفتاری دزدی در بچه ها به کار گرفته نشود، این اختلال در آنها نهادینه می‌شود و به این ترتیب نمونه‌هایی وجود دارد که در سنین بالاتر (مثلا دوره دبیرستان) نیز با این مشکل دست و پنجه نرم می‌کنند.

دلایل بروز اختلال رفتاری دزدی در بچه‌ها چیست؟

قبل از آنکه به دنبال راهکارهای درمان اختلال رفتاری دزدی در بچه‌ها باشیم، بهتر است به علل و ریشه‌های بروز این‌گونه اختلالات بپردازیم. در بررسی‌های تخصصی روانشناسان چند عامل به‌عنوان عوامل اساسی دزدی بچه‌ها شناسایی شده است که عبارتند از:

1. اختلال تکانه ریشه اصلی دزدی در بچه‌ها است

پول دزدی دختربچه

کودکان در ابتدای زندگی نمی‌توانند تناسبی بین خواسته‌های خود و آنچه در واقعیت وجود دارد، برقرار کنند. این امر کاملاً طبیعی است. اما در مقابل باید این مهارت به مرور زمان در کودکان شکل بگیرد که نمی‌توانند هر زمان که چیزی را اراده کردند، آن را به دست بیاورند. این مهارت در اثر معاشرت با دیگران در کودک شکل می‌گیرد. اما گاهی اوقات به دلایل مختلف این مهارت در کودکان شکل نمی‌گیرد و در اصطلاح روانشناسی از آن تحت عنوان اختلال تکانه یاد می‌شود. به این ترتیب حتی اگر کودکان دست به دزدی هم بزنند، این رفتار صرفاً به‌خاطر آن است که فکر می‌کنند تحت هر شرایطی می‌توانند چیزهای مختلف را تصاحب کنند.

2. بچه‌ها با دزدی به دنبال جلب توجه دیگران هستند

اختلال رفتاری دزدی در بچه‌ها

در همان اوایل دوران نوجوانی فرد به دنبال آن است که جایگاه ویژه‌ای در بین گروه‌های هم سن و سال خود به دست بیاورد. به همین دلیل ممکن است که برای این منظور دست به هر کار غیراخلاقی نیز بزند تا بتواند توجه دیگران را به خود جلب کند و وجاهت خاصی را برای خود به ارمغان بیاورد. اختلال دزدی در بچه‌ها می‌تواند ریشه در همین مسئله داشته باشد. بی‌مهری و بی‌توجهی والدین به کودکان نیز در بروز این‌گونه رفتارها بی‌تأثیر نیست. گاهی اوقات رفتارهای تبعیض‌آمیز والدین بین فرزندان باعث می‌شود که کودکان با دزدی کردن از وسایل دیگران اعتراض خود را به والدین نشان دهند.

3. استرس و اضطراب زیاد بچه‌ها را به سمت دزدی می‌کشاند

موبایل دزدی پسربچه

گاهی اوقات کودکان با دزدیدن وسایل دیگران به دنبال انتقال پیامی هستند. هوش هیجانی به افراد کمک می‌کند که بدانند احساسات خود را چگونه بروز دهند و چه میزان روی آنها کنترل داشته باشند. طبیعی است که هوش هیجانی در کودکان و نوجوانان هنوز به طور کامل شکل نگرفته است. به همین دلیل ممکن است برای بروز احساسات خود دست به کارهایی بزنند که از نظر بزرگ‌ترها غیرمعمول به نظر برسد. یکی از آنها اختلال رفتاری دزدی است.

4. عدم آشنایی با مفاهیم اخلاقی زمینه‌ساز دزدی در کودکان است

در اینکه دزدی یک عمل کاملاً خلاف اخلاق است، تردیدی وجود ندارد. اما از طرفی باید به این مسئله توجه داشت که کودکان باید با آموزش درست، این مفهوم را یاد بگیرند. بسیاری از آنها ممکن است صرفاً از سر هیجان، شوخی یا خنده دست به دزدی بزنند. درحالی‌که هیچ‌گونه آگاهی نسبت به غیراخلاقی بودن این قبیل رفتارها ندارند؛ بنابراین لازم است تا این مسائل با استفاده از شیوه‌های مناسب به کودکان آموزش داده شود.

چه راهکارهایی برای درمان اختلال رفتاری دزدی در بچه‌ها وجود دارد؟

رفتار والدین در مواجهه با اختلال رفتاری دزدی در بچه‌ها تأثیر بسزایی در درمان یا تشدید این مشکل رفتاری دارد. بارها دیده شده است که رفتارهای نسنجیده و تند والدین نه‌ تنها کمکی به درمان بچه‌های نکرده است، بلکه مشکل را تشدید کرده است. در اینجا قصد داریم چند مورد از مهم‌ترین راهکارهایی که مورد تأیید روان‌شناسان است را با هم مرور کنیم.

1. ارزش صداقت و راست‌گویی را در نظر کودک بالا ببرید

سعی کنید در مواقع گوناگون درباره اهمیت راست‌گویی و صداقت با او صحبت کنید. گاهی اوقات ممکن است کودکان چیزی را از جایی بدزدند و بعد این‌طور وانمود کنند که آن را هدیه گرفته‌اند. والدین باید تلاش کنند که خود همواره در مقام عمل از در صداقت با فرزندان خود درآیند. در مقابل باید شهامت بیان حقیقت و پذیرفتن اشتباه نیز در فرزندان تقویت شود. به‌عنوان مثال می‌توانید قوانینی را بین خود و فرزندتان وضع کنید و به آنها بگویید که درصورتی‌که خودشان به اشتباه‌شان اقرار کنند، جرایم سبکی برای آنها در نظر می‌گیرید. کودک باید در عمل متوجه شود که صداقت از پنهان‌کاری بهتر است.

2. درباره مفهوم مالکیت با کودک خود صحبت کنید

گاهی اوقات کودکان به این دلیل که با مفهوم مالکیت چندان آشنایی ندارند، دست به دزدی می‌زنند. آنها فکر می‌کنند که می‌توانند بدون اجازه گرفتن یا پرداخت پول، کالایی را مال خود کنند. والدین وظیفه دارند که مفهوم مالکیت را هم در قالب گفتار و به‌صورت عملی به فرزندان بیاموزند. به‌عنوان مثال می‌توانید آنها را برای خرید کردن با خود ببرید و به آنها توضیح دهید که در ازای برداشتن هر کالا باید بهای آن را بپردازند. همچنین باید به آنها یاد بدهید که وقتی می‌خواهند وسیله‌ای را از دوست خود به امانت بگیرند، حتماً باید از او اجازه بگیرند.

3. کالای دزدیده شده را به همراه خود کودک به صاحبش برگردانید

پسربچه زندانی

یکی از بهترین و مؤثرترین راه‌ها برای درمان اختلال رفتاری دزدی در بچه‌ها، این است که کالا را به دست خود آنها به صاحبش برگردانید. حتماً باید به کودک خود بگویید که از صاحب آن کالا عذرخواهی کند. این کار می‌تواند در جلوگیری از تکرار دزدی در بچه‌ها فوق‌العاده اثرگذار باشد.

4. در مواجهه با دزدی کودک پرخاشگری نکنید

به‌خاطر داشته باشید که شما پلیس نیستید و وظیفه شما دستگیری دزدان و مجرمان نیست. شما والدین فرزند خود هستید و هدف‌تان تنها باید جلوگیری از تکرار اختلال رفتاری دزدی در بچه ها باشد. به همین دلیل سعی کنید به هیچ عنوان در مواجهه با این رفتار کودکان پرخاشگرانه برخورد نکنید. همچنین از بیان القاب و کلمات نادرست خطاب به کودک خود نیز کاملاً اجتناب کنید. البته این به معنای آن نیست که با خنده و شوخی با او مواجه شوید. او باید متوجه شود که کار اشتباهی کرده و بابت این کار اشتباهش نیز باید پشیمان شود. اما حتماً باید کنترل‌شده با او برخورد کنید.

5. جریمه‌هایی برای هر بار دزدی کردن کودک تعیین کنید

بعد از آنکه کاملاً به فرزند خود یاد دادید که دزدی کردن از اموال دیگران کار اشتباهی است، باید جریمه‌هایی نیز برای بازدارندگی وضع کنید. در ابتدا جرایم سبکی در نظر بگیرید؛ اما بعد از هربار مشاهده دزدی کودک خود، جریمه را سنگین‌تر کنید. به این ترتیب او متوجه می‌شود که ادامه این رفتار هزینه‌های سنگینی برای او به همراه خواهد داشت. محروم کردن او از پول تو جیبی، محدودکردن زمان بازی و … از جمله جرایمی است که می‌توانید در این زمینه استفاده کنید.

6. از کتاب داستان‌ها و کارتون‌های مناسب موضوع دزدی بهره ببرید

دزد و پلیس بازی بچه‌ها

هیچ چیز مانند قصه نمی‌تواند روی انسان تأثیرگذار باشد. سعی کنید تعدادی از کتاب‌های داستان و کارتون‌هایی که با موضوع دزدی و مناسب سن بچه‌ها است را تهیه کنید و در اختیار فرزندان‌تان قرار دهید. شک نکنید که فوق‌العاده اثرگذار خواهد بود.

7. تا حد توان اجازه ندهید کودک کمبود مالی را احساس کند

بسته به محیطی که کودک شما در آن حضور دارد، هم سن و سالان او معمولاً مقدار مشخصی پول توجیبی دریافت می‌کنند. شما هم باید سعی کنید که به همان نسبت به فرزند خود پول توجیبی بدهید تا در مقایسه با دیگران احساس کمبود نکند.

8. حتماً به نزد یک مشاور روانشناس مراجعه کنید

علی‌رغم اقداماتی که والدین می‌توانند برای جلوگیری از تکرار اختلال رفتاری دزدی در بچه ها از خود به نمایش بگذارند، قطعاً کمک یک مشاور روانشناس می‌تواند تأثیر بسزایی در درمان این اختلال رفتاری داشته باشد. به همین دلیل سعی کنید که حتماً فرزند خود را نزد یک مشاور روانشناس خبره ببرید و از او بخواهید که شما را در این زمینه راهنمایی کند.

کلام پایانی
در این مقاله به بررسی علل و راهکارهای درمان اختلال رفتاری دزدی در بچه ها پرداختیم. مهم‌ترین نقش در جلوگیری از تکرار این قبیل رفتارها بر عهده والدین است. این اختلال رفتاری نیاز به واکنش سریع والدین دارد تا تبدیل به بحران نشود. به همین دلیل والدین گرامی باید حساسیت ویژه‌ای نسبت به این موضوع از خود نشان دهند. اما جای نگرانی وجود ندارد؛ چرا این مشکل قابل درمان است و می‌توان با کمک روانشناس خیلی زود اختلال رفتاری دزدی در بچه ها را برطرف نمود.

جمع کردن وسایل توسط کودک

بهترین زمان آموزش نظم و ترتیب به کودکان چه سنی است؟

سال‌های سال است که متخصصان تعلیم و تربیت روی مسئله فرزندپروری بحث و بررسی می‌کنند. واقعیت این است که دنیای امروز با این حجم از تغییرات شتابان نیاز به تغییر در شیوه‌های سنتی آموزش و تربیت کودکان دارد. دیگر نمی‌توان به همان شیوه‌های قدیمی کار تربیت فرزندان را پی گرفت و انتظار داشت که به نتایج مثبتی دست پیدا کرد. یک انسان فارغ از اینکه در چه جایگاه اجتماعی قرار دارد، برای دستیابی به اهداف شخصی خود باید به چارچوب‌هایی پایبند باشد. نظم و ترتیب یکی از پایه‌های اساسی در این زمینه به شمار می‌رود. برخلاف تصور عامه مردم، نظم و ترتیب باید در دوران کودکی به بچه‌های آموزش داده شود. در این مقاله قصد داریم تا بهترین زمان آموزش نظم و ترتیب به کودکان را ارزیابی کنیم. اگر می‌خواهید فرزندتان در آینده فردی منظم باشد، حتما این مقاله را تا انتها دنبال کنید.

والدین در آموزش نظم و ترتیب به کودکان چه نقشی دارند؟

اولین محیطی که کودک در آن رشد می‌کند و آموزش می‌بیند، محیط خانواده است. خانواده برای آموزش به کودکان نقش بسیار مهم و حیاتی دارد. نظم و ترتیب از مهم‌ترین آموزه‌هایی است که خانواده باید در جهت تربیت صحیح فرزند خود در نظر بگیرد. خانواده‌های مختلف روش‌های مختلفی برای آموزش نظم و ترتیب به کودکان خود دارند.
1.خانواده‌هایی وجود دارند که بسیار سخت‌گیر هستند و بسیار خشک و قانونمند رفتار می‌کنند. این خانواده‌ها در بسیاری از موارد کودک را تنبیه کرده و تخطی از قوانین را نمی‌پذیرند.
قطعاً پدرها و مادرهای سخت‌گیر با قوانین خشک، نمی‌توانند فرزندانی منظم تربیت کنند. فرزندان این خانواده‌ها از روی فشار به لجبازی رو آورده و یا در برابر فشار خانواده مقاومت می‌کنند.
2.نوع دیگری از خانواده‌ها هستند که برای نظم و ترتیب فرزندان خود اهمیتی قائل نیستند. این خانواده‌ها هیچ قاعده و قانونی برای نظم در زندگی ندارند و به فرزندان خود در این باره، آموزشی نمی‌دهند.
خانواده‌هایی که به فرزندان خود هیچ آموزشی درباره نظم نمی‌دهند نیز، فرزندانی نامرتب و بدون نظم تحویل اجتماع می‌دهند. این فرزندان همواره از خردسالی آموزش‌دیده‌اند که رعایت نظم به عهده آنان نیست.
3.گروهی دیگر از خانواده‌ها نیز هستند که سخت‌گیری بیش از حد نمی‌کنند و آسان‌گیری زیادی هم ندارند. این خانواده‌ها با دقت کامل، توجه دارند که چه زمانی سخت‌گیری کنند و چه زمانی با کودک راه بیایند.
خانواده‌هایی که در تربیت کودکان تعادل را رعایت می‌کنند، بسیار موفق‌تر از سایر خانواده‌ها هستند. کودکان نیاز دارند که گاهی اسباب‌بازی‌های خود را پخش کنند و باید یاد بگیرند که خودشان آنها را جمع کنند و این آموزش به عهده خانواده است.

از چه سنی باید نظم را به کودکان بیاموزیم؟

برداشتن وسایل توسط کودک

مهم‌ترین سؤالی که در این میان پیش می‌آید، این است که از چه سنی می‌توانیم برای آموزش نظم و ترتیب به کودکان اقدام کنیم؟ پاسخ این سؤال خیلی سخت نیست. از زمان خردسالی و از حدود یک‌سالگی، می‌توان آموزش‌های مربوط به منظم شدن بچه ها را آغاز کرد. در این مواقع باید دقت شود که نباید از خردسالان انتظار بیجا داشت، بلکه در حدی که در این سن بتوانند تفاوت رفتار غلط و درست را متوجه شوند، کفایت می‌کند. حدوداً پس از سن 4 سالگی می‌توان انتظار داشت کودکان بتوانند قوانین و شیوه پیروی از آن را درک کنند. از این سنین والدین باید سعی کنند با آرامش و حوصله قواعد نظم و ترتیب را به فرزندان خود یاد دهند و بدون افراط‌ و تفریط در این راه گام بردارند.

نحوه آموزش نظم و ترتیب به کودکان در سنین مختلف

همان‌طور که می‌دانید، روش آموزش نظم و انضباط به کودکان در سنین مختلف تفاوت دارد. زیاده‌روی و یا کم‌کاری در آموزش کودکان، می‌تواند نتایج بسیار دور از انتظار و نامطلوبی به همراه داشته باشد. در اینجا کودکان را به دو دسته کودکان زیر 3 سال و بالای 3 سال تقسیم کرده، و در رابطه‌ با آموزش نظم به آنها صحبت می‌کنیم.

نکته درباره آموزش نظم و ترتیب به کودکان زیر 3 سال

والدین و بزرگ‌ترها باید بدانند که کودکان در این سن، توانایی و قدرت درک کافی نداشته و دقت لازم برای آموزش قوانین را ندارند. در خردسالی می‌توان از روش‌های غیرمستقیم آموزش‌هایی به کودک داد تا کودک علاوه بر یادگیری اصول مهم، به خودش آسیب نرساند. آموزش نظم و ترتیب به کودکان از همین خردسالی آغاز می‌شود.
1. زمانی که کودک وسایل را به این‌طرف و آن طرف پرتاب می‌کند وظیفه والدین این است که حواس کودک را پرت کرده و او را طور دیگری سرگرم کند. درست است که کودکان در این سنین درک کافی ندارد، اما با این کار تفاوت بین کار درست و غلط را به صورت غیرمستقیم یاد می‌گیرند.

2. در مواقعی که موضوع خیلی جدی باشد، می‌توانید از نه گفتن قاطعانه استفاده کنید. البته توجه داشته باشید، همیشه نباید به این روش عمل کنید. استفاده زیاد از این روش، سبب می‌شود که پس از مدتی دیگر اثر لازم را نداشته باشد.

3. زمانی که کودک شما بدخلقی می‌کند و سروصدا به راه می‌اندازد، معمولاً زمانی است که خسته شده و کوچک‌ترین مسئله‌ای می‌تواند باعث خشم و عصبانیت کودک شود. در این حالت می‌تواند وسایل را پخش کند، آن‌ها را پرتاب کند و جیغ بکشد. در این زمان والدین باید آرامش خود را حفظ کنند و به‌ دور از عصبانیت، سعی در آرام‌کردن کودک داشته باشند. پدرها و مادرها باید توجه کنند که با کودک درباره کاری که کرده صحبت نکنند و او را مورد سرزنش قرار ندهند. پس از آرام شدن کودک، والدین باید از او بخواهند که وسیله‌ها را سر جایشان قرار دهد و خودشان نیز به او کمک کنند. این یکی از مؤثرترین راه‌های آموزش نظم و ترتیب به کودکان است.

کودک در حال تمیز کزدن

4. یکی از نکاتی که در سنین پایین کودکان باید به آن توجه شود، این است که والدین باید اعتماد کودک را نسبت به خود جلب کنند. این اعتماد بامحبت و نشان دادن علاقه به کودک به دست می‌آید. اگر کودک در پس ذهن خود به پدر و مادر اعتماد داشته باشد؛در آینده قوانینی که خانواده برایش وضع می‌کنند را ساده‌تر می‌پذیرد.

5. کودکان معمولاً پس از یک‌سالگی، رفته‌رفته به کاری که انجام می‌دهند آگاهی پیدا می‌کنند. والدین باید در این زمان، آرام‌آرام کودک را متوجه کند که باید نتیجه کاری که انجام داده را بپذیرد. مثلاً اگر کودکی جایی را به‌عمد کثیف می‌کند، مادر باید از او بخواهد که خودش آنجا را تمیز کند و البته در صورت سخت بودن کار، خودش نیز به او کمک کند.

6. پدر و مادر همیشه باید به تشویق توجه ویژه داشته باشند. در این حالت کودک متوجه می‌شود که نتیجه هر کار چه خواهد بود و درست و غلط برای او معنا پیدا می‌کند.

7. والدین باید توجه کنند که کودکان پس از 1.5 سالگی حس مشارکت و همکاری را درک می‌کنند. یکی از راه‌های منظم شدن بچه‌ها، این است که از همان ابتدای خردسالی، در انجام کارها، به‌خصوص مرتب کردن وسایل، از آن‌ها کمک بگیریم.

آموزش نظم و ترتیب به کودکان بالای 3 سال

برای آموزش نظم و ترتیب به کودکان بالای 3 سال، باید والدین و مربی‌های مهدها و مدارس روش‌های متفاوتی را در پیش بگیرند. در این بخش به برخی از این روش‌ها می‌پردازیم.

برقراری ارتباط مناسب عاطفی و احساسی با کودک

تمیزکاری خانه

پدرها و مادرها همیشه باید ارتباط احساسی عمیقی را با کودکان خود ایجاد کنند. یکی از ویژگی‌های مثبتی که این ارتباط عمیق ایجاد می‌کند، این است که وقتی برای کودکان محدودیت‌ها و قوانینی از سمت والدین تعیین می‌شود، کودکان آسان‌تر و با مقاومت کم‌تری آن را می‌پذیرند. توجه داشته باشید که این محبت به کودکان، باید بدون شرط باشد تا کودک از والدین خود اطمینان خاطر داشته باشد.

استفاده از تشویق و پاداش برای آموزش نظم به کودک

قطعاً می‌توان گفت یکی مؤثرترین راه‌های آموزش نظم و ترتیب به کودکان، دادن پاداش در مقابل کارهای درست آنها است. در واقع این روش برای تمام اهداف تربیتی کاربرد دارد. پاداش‌ها انواع مختلفی را شامل می‌شوند. پاداش می‌تواند خریدن خوراکی، خرید اسباب‌بازی و … مادی باشد. پاداش می‌تواند مانند لبخند زدن، تشویق کردن و در آغوش گرفتن غیرمادی باشد و یا به شکل بردن به شهربازی، باغ‌وحش و … باشد. اما در مورد پاداش دادن باید به نکاتی مهم توجه شود.
1. دلیل هر پاداش کودک حتماً مشخص باشد.
2. می‌توان برای یک سری از کارهای مثبت، پاداش مشخص در نظر گرفته شود.
3. در برابر کارهای خوب کودک، همواره محبت و تشویق زبانی مورد استفاده باشد.
4. باید مراقب بود که تشویق به باج‌دهی بدل نشود. اگر کودک برای گوش‌دادن به حرف والدین، از قبل درخواستی مطرح می‌کند، این پاداش نیست بلکه باج است.

ایجاد نشاط و شادی در زمان تمیزکاری

تمیزکاری دختربچه ها

برای این‌که کودکان را به نظم و انضباط ترغیب کنید، لازم است که از تمیزکاری خاطره‌ی خوب و حس خوشایندی را به یاد بیاورند. یکی از روش‌های آموزش نظم و ترتیب به کودکان همین شاد کردن فضا در حال مرتب کردن وسایل است. زمانی که خانه و یا اتاق کودکان نیاز به تمیز کاری دارد، خوب است که والدین محیط را شاد کنند و با همکاری کودکان، همراه با شوخی و خنده این کار را پیش ببرند. در این حالت کودک از این کار در آینده نیز حس مثبتی می‌گیرد.

جمع‌کردن وسایل بازی قبل، پیش از شروع بازی جدید

جمع کردن اسباب بازی

این مسئله باید در ذهن کودکتان جا بیفتد. هنگامی که قصد دارد بازی جدیدی را شروع کند، حتماً باید وسایل مربوط به بازی قبل را جمع‌وجور کند و سر جایش بگذارد. اگر چند بار درباره این مسئله جدیت به خرج داده شود کودک به‌خوبی این قانون را یاد می‌گیرد. یک راه برای آموزش نظم و ترتیب به کودکان، استفاده از قوانین کوچک و مستمر است.

الگو بودن والدین برای آموزش نظم به فرزندان

همیشه والدین باید این مسئله را در ذهن خود داشته باشند که اولین الگوی رفتاری برای کودکان، خودشان هستند. اولین راه آموزش به کودکان در هر موردی، درست رفتار کردن والدین است. اگر فرزندی از ابتدا ببیند که پدر و مادرش منظم هستند و هر وسیله‌ای را بعد از استفاده سر جای خود می‌گذارند، او نیز این کار را یاد می‌گیرد. این روش در منظم شدن بچه ها بسیار مؤثر است.

پدر و پسر در حال ظرف شستن

سخن نهایی
همان‌طور که دیدید، آموزش نظم و ترتیب در کودکان از همان خردسالی آغاز می‌شود و تا نوجوانی ادامه می‌یابد. آموزش به کودکان و کار با آنها از این‌ جهت که آنها روحیه حساسی دارند و هنوز شخصیتشان کاملاً شکل نگرفته است، بسیار دشوار است. هر اشتباهی در مسیر تربیت کودکان، می‌تواند آسیبی جبران‌ناپذیر به شخصیت کودک وارد کند. در این مطلب سعی شد تا به صورت کوتاه ولی کاربردی، روش‌های آموزش نظم و ترتیب به کودکان در سنین مختلف و بهترین سن برای این آموزش‌ها، بیان شود. حتماً از این مطالب استفاده کنید و برای دیگر والدین نیز ارسال و بازگو کنید.

دختربچه در حال نرمش کردن

بهترین ورزش متناسب با سن کودک کدام است؟

ورزش‌کردن برای تمام سنین مانند یک نیاز طبیعی برای بدن به شمار می‌رود. نیازی که مثل غذا خوردن، خوابیدن، پوشیدن و … است. ورزش صرفا محدود به گروه‌های سنی خاصی نیست و از همان سال‌های ابتدایی زندگی باید آن را جدی گرفت. در سال‌های اخیر، اهمیت ورزش برای کودکان از نظر علمی و تحقیقاتی بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. در این زمان، آگاهی‌بخشی به مردم و ترغیب آنان به ورزش و آموزش به کودکان بسیار افزایش‌یافته است. حال که بر اثر بی‌تحرکی و چاقی، بیماری‌های زمینه‌ای و البته مشکلات روحی برای جامعه مشکل‌ساز شده، اهمیت ورزش بیشتر خود را نشان داده است. از آنجا که ورزش نامناسب می‌تواند برای کودکان و والدینشان مشکل‌ساز باشد و حتی روی رشد کودک تأثیر منفی بگذارد، قصد داریم در این مقاله به معرفی بهترین ورزش متناسب با سن کودک بپردازیم. در ادامه با ما همراه باشید. 

چرا ورزش‌کردن متناسب با سن کودکان مهم است؟

دختر بچه ورزشکار

امروزه امکان ندارد شخصی بتواند اهمیت ورزش برای کودکان را انکار کند. همواره همه افراد جامعه، گرچه ورزش نکنند و حتی به ورزش‌کردن علاقه نشان ندهند، حتماً از اهمیت ورزش‌کردن آگاهی دارند. از آنجایی‌که کودکان در حال‌ رشد هستند، ورزش‌کردن برای کودکان بسیار اهمیت دارد. ورزش برای رشد کودک، در تمامی زمینه‌های جسمی، اخلاقی، عاطفی، اجتماعی و شناختی کمک‌کننده و مؤثر است. ورزش کردن می‌تواند استقامت و قدرت کودک را تقویت کند. از تأثیرات دیگر ورزش در کودک می‌توان به بهبود قدرت تفکر، نظم و انضباط، عزت‌نفس، اعتمادبه‌نفس و قدرت تشخیص درست از غلط، اشاره کرد. ورزش‌کردن برای کودکان بسیار لازم است. با این وجود، والدین باید توجه داشته باشند که ورزش متناسب با سن کودک را برای او در نظر بگیرند. اگر ورزشی برای کودکی مناسب نباشد، می‌تواند بر روی رشد او تأثیر منفی داشته باشد.

مشکلاتی که بر اثر ورزش نکردن و کم‌تحرکی پیدا می‌شوند

کودکان در حال تمرین

در عصر حاضر، معمولاً کودکان، نوجوانان و گاهی بزرگ‌سالان، وقت زیادی را برای تلویزیون دیدن و بازی‌های رایانه‌ای صرف می‌کنند. صرف وقت برای این کارها مصداق بارز عدم تحرک و بی‌عملی محسوب می‌شود. در بسیاری از موارد دیده می‌شود کودکان ساعت‌های متمادی جلوی تلویزیون و یا رایانه می‌نشینند و کار دیگری انجام نمی‌دهند. در نوجوانان نیز، تلفن همراه و کنسول‌های بازی به این موارد اضافه می‌شوند. پدرها و مادرها برای جلوگیری از این کم‌تحرکی می‌توانند برای استفاده از وسایل رایانه‌ای، تلویزیون و تبلت و تلفن همراه محدودیت ایجاد کنند. باید توجه داشت که استفاده از این وسایل می‌تواند به فعالیت بدنی و همچنین خواب کودک آسیب بزند. برای جلوگیری از کم‌تحرکی کودکان، موارد زیر را حتماً رعایت کنید.

  • زمان مشاهده تلویزیون را باید برای کودکان، به‌خصوص کودکان زیر 5 سال، به یک ساعت و کمتر کاهش داد.
    تنها اجازه بدهید که کودکان برنامه‌های مناسب سن خود را ببینند.
    یکی از روش‌های مؤثر، خاموش‌کردن تلویزیون در هنگام غذا خوردن است.
    نکته دیگری که خانواده‌ها حتماً باید به آن توجه کنند این است که رایانه، کنسول بازی و تلویزیون نباید در اتاق کودکان قرار داده شود.

نقش خانواده در فعالیت بدنی و ورزش کردن کودکان

پدر و پسر ورزشکار

تشکیل یک سبک زندگی مناسب برای کودکان نقشی است که خانواده‌ها باید ایفا کنند. این سبک زندگی شامل برنامه‌ریزی برای فعالیت، ورزش متناسب با سن کودکان و برنامه غذایی مناسب است. نکاتی وجود دارد که نقش خانواده را در این زمینه‌ها بسیار بهتر نشان می‌دهد که به برخی از آن‌ها می‌پردازیم:

  • والدین نباید کودکشان را از فعالیت‌های بدنی و ورزشی که به آن علاقه دارند و مناسب آن‌ها است، منع کنند.
    بسیار خوب می‌شود اگر پدرها و مادرها نیز در بخشی از فعالیت روزانه با کودک خود همراه شوند. در این حالت، کودک متوجه اهمیت عمل خود می‌شود و بسیار دلگرم‌تر خواهد شد.
    هر چه پدر و مادر در خانه و یا خارج از خانه، بی‌میل به فعالیت و کم انرژی باشند و در کل سبک زندگی مناسبی نداشته باشند، فرزندان نیز به سمت بی فعالیتی و سبک زندگی والدین خود حرکت می‌کنند.
    لازم است که یک خانواده در بیشتر فعالیت‌ها، اعم از کارهای منزل، خرید و… کنار یکدیگر باشند و محیط خانه را شاد و باطراوت نگه‌دارند.

کودکان چقدر باید ورزش کنند؟

انجام فعالیت های کششی کودکان

همواره تمام افراد بر ضرورت ورزش‌کردن کودکان آگاهی دارند، اما سؤالی که ممکن است پیش بیاید این است که زمان ورزش‌کردن کودکان چقدر باید باشد؟ پدرها و مادرها باید مطمئن شوند که کودکانشان، به‌اندازه کافی فعالیت بدنی داشته باشند. این زمان برای کودکان به صورت میانگین یک ساعت یا همان 60 دقیقه در روز است. توجه کنید که شدت تمرینات کودکان باید متوسط و معمولی باشد. لازم به ذکر است که کودکان زیر 2 سال یا نوزادان نیز نباید بدون فعالیت باشند. خوب است که روزانه یک ساعت با نوزادان بازی‌هایی انجام شود که آنان را مجبور به فعالیت کند. همچنین آنها نباید بیش از دو ساعت در یک جا بی‌فعالیت بمانند. در سنین بالاتر، ساعت فعالیت باید افزایش یابد و به‌تبع آن زمان بی‌تحرکی کاهش پیدا کند. برای ترغیب کودکان به فعالیت بدنی، حتماً باید ورزش متناسب با سن کودکان را برای آن‌ها در نظر گرفت.

ورزش‌کردن از چه سنی برای کودکان امکان‌پذیر است؟

دختر در فکر ورزش کردن

آن چه واضح است، کودکان قبل از اینکه بتوانند به‌تنهایی و به‌راحتی راه بروند، نمی‌توانند ورزش کنند. معمولاً کودکان قبل از 2 سالگی به دلیل آنکه نمی‌توانند حرکات منظم انجام دهند و در حرکاتشان تعادل لازم و کافی را ندارند، هنوز توانایی ورزش‌کردن را به دست نیاورده‌اند. پیش‌ازاین سن می‌توان کودکان را برای ورزشکار شدن آماده ساخت. می‌توانید از کودک بخواهید که با حرکت منظمی دست یا پایش را حرکت دهد و توجه داشته باشید که او را خسته نکنید. برای این کار می‌توان از اسباب‌بازی‌ها کمک گرفت. مثلاً می‌توان از کودک خواست تا توپی را به سمتی مشخص قل بدهد یا ماشینی کوچک را به عقب کشیده، تا به سمت محل مشخصی حرکت کند. پس از سن دوسالگی، به‌آرامی می‌توان ورزش متناسب با سن کودک را پیدا کرد. توجه کنید، در جستجوی ورزش مناسب، حتماً باید علایق کودک را نیز در نظر گرفت.

تفکیک سن و ورزش‌های متناسب با سن کودکان

نکته‌ای که همواره پدرها و مادرها باید به آن توجه داشته باشند، این است که گرچه فعالیت ورزشی برای کودک لازم و بسیار مفید است، اما حتماً باید به سن کودک توجه شود و ورزش متناسب با سن کودکان را برای آنان در نظر گرفت. در ادامه به تفکیک ورزش‌ها بر اساس سن کودکان می‌پردازیم.

ورزش‌های مناسب برای کودکان 2 تا 5 سال

کودک ورزشکار

همان گونه که قبلاً بیان شد، ورزش برای کودکان زیر دو سال به همان بازی‌کردن‌های ساده خلاصه می‌شود. البته باید به این نکته توجه کرد این به آن معنی نیست که فعالیت بدنی کودکان زیر 2 سال کم باشد. اما خردسالان توانایی ندارند که ورزشی خاص را آموزش ببینند و یا بدون کمک والدین فعالیت ویژه‌ای انجام دهند. پس از 2 سالگی می‌توان آرام‌آرام ورزش‌هایی را به‌وسیله سرگرمی و بازی به کودکان آموخت. برای تعیین ورزش متناسب با سن کودکان در این بازه‌ی سنی می‌توان به ورزش دو، حرکت‌های ریتمیک و موزون، پرتاب توپ یا شیئی دیگر به شکل هدفمند و یا دریافت آن، شنا و مابقی ورزش‌های پایه‌ای اشاره کرد. توجه داشته باشید که کودکان در این سن باید زیر نظر والدین و یا مربی ورزشی کودکان آموزش ببیند تا آسیب نبیند. زمان ورزش برای این سنین، از نیم ساعت تا یک ساعت، نسبت به سن و انرژی کودک متغیر است .

ورزش‌های مناسب برای کودکان 5 تا 9 سال

دختربچه در حال دراز و نشست

واضح است که کودکان پس از 5 سالگی، قدرت بیشتری برای یادگیری و تمرکز روی حرکات پیدا می‌کنند. این افزایش تمرکز و تعادل برای انجام حرکات ورزشی، باعث می‌شود که کودک بتواند یک پله بالاتر بیاید و خود را برای انجام جدی‌تر ورزش‌ها آماده کند. برای انتخاب ورزش متناسب با سن کودکان در رنج سنی 6 تا 9 سال، می‌توان به ورزش دو، ژیمناستیک، شنا، تنیس، ورزش‌های توپی ساده و فعالیت‌های ورزشی که با هنر آمیخته است، توجه کرد. لازم به ذکر است که پس از 7 سالگی می‌توان آموزش گروهی کودکان را در پیش گرفت اما پیش از آن بهتر است که فعالیت‌ها زیر نظر مستقیم مربی و بسیار با دقت و ظرافت انجام شود. توجه داشته باشید که اگر کودک با مربی ورزش می‌کند نیازی به همراهی پدر و مادر نیست و در بسیاری از موارد نیز توصیه نمی‌شود.

ورزش‌های مناسب برای کودکان 9 تا 12 سال

دختربچه ی در حال تمرین

در این بازه‌ی سنی، کودکان می‌توانند به‌راحتی فعالیت‌های ورزشی را با ظرافت و سرعت انجام دهند. در واقع در این سنین، کودکان توان انجام چند فعالیت به صورت هم‌زمان را پیدا می‌کنند. هماهنگی بینایی و حرکات و عکس‌العمل، یکی از توانایی‌هایی است که کودک در این سنین به صورت کامل کسب کرده است. برای مشخص‌کردن ورزش مناسب با سن کودکان در این دوره سنی می‌توان از فوتبال، بسکتبال، والیبال، ورزش‌های رزمی، اسکی و … نام برد. در این سن کودکان می‌توانند به همراه مربی، به صورت فردی و گروهی تمرین کنند. البته تمرین گروهی در این سنین، روحیه کار تیمی را در کودکان افزایش می‌دهد. ورزش در این دوره سنی روی شخصیت آینده کودک نقش بسیار مؤثر دارد.

ورزش‌های مناسب برای نوجوانان 12 تا 17 سال

پسر ژیمناستیک باز

اگرچه افراد این بازه‌ی سنی را دیگر نمی‌توان کودک نامید، اما راهنمایی و کنترل آنان هنوز به عهده خانواده و والدین است. نوجوانان 13 سال به بالا، قادر هستند تمام فعالیت‌های ورزشی را بدون کمک- و البته با نظارت- انجام دهند و جسم و روح خود را تقویت کنند. در این سنین خانواده‌ها باید بیشتر به سلایق و علایق فرزندشان برای انتخاب رشته ورزشی خود احترام بگذارند. در این محدوده سنی، روزانه یک ساعت ورزش‌کردن بسیار مطلوب است.

دختر کوچولوی ورزشکار

کلام پایانی
همان‌طور که تا به اینجا اشاره کردیم، ورزش‌کردن برای کودکان یک مسئله ضروری است. امروزه یکی از مشکلاتی که خانواده‌ها را به خود درگیر کرده است، عدم تحرک و مشکلات پس از آن، مانند چاقی و بیماری‌های زمینه‌ای است. بسیاری از بیماری‌ها مثل فشارخون، دیابت نوع 2، ضعف سیستم ایمنی بدن و … از چاقی و بی‌تحرکی ناشی می‌شود. همه این موارد می‌تواند اهمیت ورزش به‌خصوص برای کودکان را نشان دهد. علاوه بر این از تأثیرات روانی ورزش، نمی‌توان غافل شد. همان‌طور که می‌دانید، هرگونه ورزش و فعالیت برای کودکان مناسب نیست و باید آسیب‌های فعالیت‌های نادرست، پیش‌بینی شود. سعی کنید شما نیز در کنار فرزندان خود به ورزش کردن بپردازید تا آن‌ها نیز به این کار ترغیب شوند.

دختربچه شاداب

علت بد غذایی کودکان زیر 7 سال چیست؟ + راهکار غذا خور شدن

برخی گمان می‌کنند چون غذا خوردن از نیازهای اصلی انسان است پس غذا خوردن کودکان نیازی به آموزش ندارد. درحالی‌که بد غذایی کودکان زیر 7 سال، یکی از مشکلاتی است که همواره پدرها و مادرها با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند. شاید تا زمانی که شخصی صاحب فرزند نشده باشد، از نکات ریز و مشکلات خوردن غذا در کودکان آگاهی پیدا نکند. همان‌طور که در تمام موارد، تربیت کودکان به ظرافت و دقت جدی نیاز دارد یاد دادن غذا خوردن به کودکان نیز از مواردی است که به‌دقت و خلاقیت خاصی وابسته است. خوردن غذا یکی از ارکان اصلی زیستن هر شخصی است و در سلامت جسم و روح او بسیار مؤثر است. بد غذایی کودکان در سنین پایین می‌تواند در تکامل رشد جسمی و ذهنی آنان اثرگذار باشد و همچنین در بسیاری از موارد، این بد غذایی و عادات بد غذایی دیگر تا سنین بالا در افراد باقی‌مانده و بسیار آزاردهنده خواهد شد. در ادامه با دلایل بد غذایی کودکان و روش‌های اصولی مقابله با آن آشنا می‌شویم.

6 دلیل بد غذایی کودکان زیر 7 سال

بد غذایی کودکان به‌خصوص کودکانی که کم‌تر از 7 سال سن دارند، دلایل متعددی دارد. برای رفع بد غذایی کودکان زیر 7 سال، لازم است که ابتدا به دلیل بی میلی کودک به غذا پی ببریم تا بتوانیم در جهت صحیح برای بهبود تغذیه کودک تلاش کنیم. گاهی ممکن است کودکی از بیماری رنج ببرد و نتواند خوب غذا بخورد و نسبت به خوراکی‌ها بی‌میل باشد. در این موارد باید به پزشک مراجعه شود. در ادامه مواردی از دلایل تربیتی میل نداشتن کودکان به غذا را تشریح می‌کنیم.

استفاده از غذا به عنوان ابزار تنبیه

به زور غذا دادن به کودک

گاهی پیش می‌آید که والدین و اغلب مادران برای تنبیه کردن کودکان از غذا استفاده می‌کنند. در این موارد ممکن است کودکان را مجبور کنند تا مقدار زیادی غذا بخورند و یا غذایی که دوست ندارند را بخورند. در این صورت، رفته‌رفته کودکان لجبازی را یاد می‌گیرند و برای مخالفت و لجبازی با خانواده، از غذا خوردن دست می‌کشند. یکی از مهم‌ترین دلایل بد غذایی کودکان زیر 7 سال، همین لجبازی با والدین است.

غذا خوردن در ساعات نامنظم

یکی از عوامل مهم بد غذایی کودکان زیر 7 سال، نامنظم بودن ساعات غذا خوردن است. گاهی پیش می‌آید که خانواده‌ها برنامه منظمی برای زندگی ندارند و ساعت استراحت و غذا خوردنشان مشخص نیست و یا در مدت کوتاهی نظم زندگی‌شان برهم می‌خورد. در این موارد معمولاً کودکان و حتی بزرگسالان نیز اشتهای خود برای خوردن غذا را از دست می‌دهند و به‌آسانی نمی‌توانند آن را به حالت اولیه بازگردانند. در این موارد والدین باید سعی کنند نظم غذا خوردن کودکان برهم نخورد و اگر این اتفاق افتاد، به‌سرعت در جهت بهبود آن تلاش کنند.

سخت‌گیری در آداب خوردن غذا

در بسیاری از موارد، پدرها و مادرها تأکید بسیار زیادی بر آداب غذا خوردن و به صورت خاص، دست گرفتن قاشق و چنگال دارند. باید به این نکته توجه کرد؛ بسیار طبیعی است که کودکان به‌آسانی نتوانند از قاشق استفاده کنند و همچنین بسیار عادی است که کودکی غذایی را بیشتر و بهتر از غذایی دیگر بخورد. در این صورت بهتر است والدین از سخت‌گیری‌های خود برای غذا خوردن کودک دست بردارند و او را آزادتر بگذارند. یکی از مهم‌ترین دلایل بد غذایی کودکان زیر 7 سال، همین سخت‌گیری‌های والدین از سر دلسوزی است.

نقش عدم آرامش محیط و مشاجره در بی میلی کودک به غذا

دعوای خانواده در صبحانه

گاهی دیده می‌شود که میز یا سفره غذا به زمین مشاجره بین والدین و فرزندان تبدیل می‌شود. در این موارد نمی‌توان انتظار داشت که کودک میل زیادی به غذا خوردن نشان دهد. در این حال معمولاً اسم غذا برای کودک، یادآور درگیری با پدر و مادر بر سر خوردن غذا است. باید بدانیم که اگر می‌خواهیم میل نداشتن کودکان به غذا و بد غذایی کودکان زیر 7 سال را از میان ببریم، باید محیطی آرام و راحت برای غذا خوردن آنها فراهم کنیم.

نگرانی و توجه بیش از حد مادران به غذا خوردن کودک

بد غذایی کودکان زیر 7 سال، گاهی از توجه افراطی والدین ناشی می‌شود. برخی والدین و در اغلب موارد مادران، از روی نگرانی و توجه بیش از حد به کودک، مدام نگران تغذیه درست او هستند. در مواردی می‌بینید که مادران با یک ظرف غذا، مدام دنبال کودکشان حرکت می‌کنند و گمان می‌کنند با این کار می‌توانند تغذیه کودک را بهبود دهند؛ درصورتی‌که این‌طور نیست. این زیاده‌روی در دعوت کودک به غذا، میل به غذا را در کودک از بین می‌برد. جالب است بدانید در این شرایط، گاهی کودک از غذا نخوردن برای جلب‌توجه نیز استفاده می‌کند.

عدم توجه به استقلال‌خواهی کودک در خوردن غذا

صبحانه خوردن کودک

در برخی موارد دیده می‌شود که کودکان می‌خواهند خودشان غذا بخورند و از پس کارهای خود بر بیاید؛ اما والدین به دلایل مختلف ممانعت می‌کنند. از جمله این دلایل می‌توان به وسواس تمیزی و یا جلوگیری از ریختن غذا روی لباس کودک اشاره کرد. این درگیری بین والدین و کودکان شکل می‌گیرد، هم کودک می‌خواهد استقلال خود را به دست بیاورد و هم مادر می‌خواهد شرایط را کنترل کند. به این صورت یکی از علل بد غذایی کودکان زیر 7 سال، همین کشمکش‌ها است که به‌مرور میل کودک به غذا را کاهش می‌دهد.

راهکارهای کنترل بد غذایی کودکان

اگر فرزندتان به دلایلی غیر از بیماری بدنی در مقابل غذا خوردن مقاومت می‌کند؛ باید به دنبال راهکاری برای مقابله با این وضعیت باشید. اما اگر کودکی دارید که با خوردن غذا رابطه خوبی دارد، ادامه مطلب می‌تواند برای شما به‌عنوان یک یادآوری باشد.

نادیده‌گرفتن و اهمیت ندادن به غذا نخوردن کودک

غذا نخوردن کودک زیر 7 سال

اولین روشی که در مقابل بد غذایی کودکان زیر 7 سال می‌توانید به کار ببندید، روش اهمیت ندادن و اظهار بی‌توجهی نسبت به این موضوع است. برخی کودکان از غذا خوردن و یا خوردن غذایی خاص امتناع می‌کنند تا توجه والدین و اطرافیان را جلب کنند. در صورت نادیده‌گرفته‌شدن، دیگر به این کار ادامه نمی‌دهند. گاهی پیش می‌آید که کودکان از نوع غذا ابراز ناراحتی می‌کنند، درحالی‌که قبلاً آن غذا را می‌خورده‌اند. در این حالت به غذا نخوردن و یا اعتراض او اهمیت ندهید. دوباره چند روز بعد همان نوع غذا را به او بدهید. این می‌تواند کودک را متوجه کند که از این راه نمی‌تواند جلب‌توجه کند.

بد غذایی کودک را به‌عنوان یک مشکل مطرح نکنید

زمانی که شما بد غذایی کودک خود و یا دیگران را در حضور کودکتان، برای دیگران مطرح می‌کنید، در واقع به کودک نشان می‌دهید که این موضوع بسیار اهمیت دارد. زمانی که کودک به این دلیل، خود را مورد توجه می‌بیند، هوس می‌کند که برای غذا خوردن، ایجاد چالش کند. اگر کار به آنجا برسد که کودک گمان کند شما برای غذا دادن به او، همواره تلاش خواهید کرد، کار شما بسیار سخت می‌شود. یکی از راه‌های مقابله با بد غذایی کودکان زیر 7 سال، مطرح نکردن بد غذایی به‌عنوان یک مشکل است.

ترغیب کودک برای مشارکت در آماده کردن و خوردن غذا

سالاد درست کردن دختربچه

والدین و به‌خصوص مادران، باید تلاش کنند که به صورت هرچند محدود، کودکان را در آماده‌کردن غذا شرکت دهند. این مشارکت می‌تواند در حد ریختن چند تکه از مواد غذایی در ظرف باشد. برای کودکان خود ظرف و لیوان مخصوص تهیه کنید. بهتر است برای خرید، نظر خود او را هم جویا شوید. این کار باعث می‌شود کودک به غذا خوردن ترغیب شود. یکی دیگر از انواع مشارکت این است که اجازه دهید کودک بخشی از کارهای مربوط به خوردن غذا را خودش انجام دهد و شما نیز کمکش کنید. این موارد را مشارکت دادن کودک در تهیه و خوردن غذا می‌گویند؛ بنابراین با این روش نیز می‌توان از میل نداشتن کودکان به غذا جلوگیری کرد.

ایجاد نشاط در هنگام غذا خوردن

یکی از راه‌های ازبین‌بردن بد غذایی کودکان زیر 7 سال، این است که محیط غذا خوردن را برای او شاد کنید. در این حالت، کودک زمان غذا خوردن را به‌عنوان لحظات شادی و نشاط به یاد می‌آورد و غذا خوردن برای او جذاب می‌شود. این شادی می‌تواند به این شکل باشد که از عروسک‌های کودک دعوت کنید تا غذا را کنار شما میل کنند. می‌توانید غذا خوردن را همراه با یک شعر یا داستان برای کودک همراه کنید. به صورت کلی می‌توانید غذا خوردن را با یک فعالیتی که برای کودک جذاب باشد، هماهنگ کنید. در این موارد، زمانی که از خوردن غذا یاد می‌شود، کودک احساس خوشایندی می‌کند و بی میلی کودک به غذا، کم‌کم از بین می‌رود.

خلاقیت و سلیقه در تهیه غذای کودک

غذای کودک با تزئین

یکی از روش‌هایی که کودکان را به غذا خوردن ترغیب می‌کند، علاوه بر طعم و عطر غذا، زیبایی ظاهری غذا است. برای کودکان بسیار مهم است آنچه به‌عنوان غذا می‌خوردند، ظاهر جذابی داشته باشد. می‌توانید برای جذابیت بیشتر غذا، از مواد غذایی خوش‌رنگ و متنوع استفاده کنید. مثلاً می‌توانید غذا را در اشکال مختلف و جذاب تهیه کنید. کودکان بیشتر دوست دارند که غذا را مانند لقمه، در دستشان بگیرند. می‌توانید غذاهای مختلفی که امکانش را دارند، به شکل پیتزا درست کرده و به کودک بدهید. خلاقیت در تهیه غذا، یکی از راهکارهایی است که می‌تواند بد غذایی کودکان زیر از 7 سال را تا حد زیادی بهبود بخشد.

الگوی تغذیه مناسبی برای کودکان داشته باشید

می‌توان بیان کرد که یکی از دلایل بد غذایی کودکان زیر 7 سال، معین نشدن الگوی تغذیه مناسب از طرف والدین است. به طور مثال، زمانی که کودکی از خوراکی‌هایی مثل شکلات و تنقلات زیاد استفاده می‌کند، به شکل عادی میل او به خوردن غذا کاهش می‌یابد. این مورد از دلایل بسیار جدی بد غذایی کودکان است. اگر خانواده سعی کنند با یک الگوی درست غذایی از مصرف بی‌رویه تنقلات جلوگیری کنند بخشی از مشکل بد غذایی کودکشان را حل کرده‌اند.

سخن پایانی
در این مطلب سعی شد تا والدین با مهم‌ترین دلایل بد غذایی کودکان زیر 7 سال و مناسب‌ترین راهکارهای کنترل و ازبین‌بردن این مشکل، آشنا شوند. همان‌طور که می‌دانید و بیان شد، خوب و درست غذا خوردن کودکان بسیار مهم و حیاتی است. از این جهت کودکانی که خوب غذا نمی‌خورند و در اصطلاح عامیانه بدغذا هستند، در کودکی و بزرگسالی به مشکلات جدی دچار می‌شوند که البته در کودکی می‌توان از آن جلوگیری کرد. اگر کودکی دارید که از بد غذایی او به ستوه آمده و نگران سلامتش هستید، سعی کنید مطالب بالا را به‌درستی پیاده‌سازی و نتیجه‌ی مثبتش را مشاهده کنید.